Izložba Rajka Popivode (1953) „Prvi put s ocem na pecanje”pripremana je u znaku osmišljenog likovnog koncepta u kojem autor dosledno variraosetljivu autobiografsku temu,poentirajući poznato: kad govorimo o drugima, mi govorimo o sebi. I pitanje slobode, takođe,obično relativizuje iskustvo zrelih godina kada primećujemo jače pulsiranje predačkog nasleđa, genetike i drugih poruka i/ili poroka. Preciznije, Popivodi je forma vizuelizacije dela lične istorije, istaknuta i naslovom postavke, poslužila kao dalje markiranje puta kroz jezičko-memorijske kodove vlastite poetike zasnivane na klasičnoj skulpturalnoj formi.

O problemima savremene skulpture, osvajanju sopstvenog stvaralačkog prostora, procesu koji se nikad ne završava, kao i činjenici da je značaj skulpture u direktnom odnosu sa civilizacijskim nivoom određene sredine – razmišlja i Rajko Popivoda. Kao pripadnik srednje generacije,

formirao se na klasičnim postulatima ovog medija, a autentični prostor skulpture on razume kao traganje za savršenim skladom između forme, materijala i sadržaja. To su standardi na kojima je sazrevalo Popivodino stvaralačko vjeruju i platforma sa koje se moguposmatrati i njegovo tridesetogodišnje stvaralaštvo i ovi,novi,radovi.

Idejnu i vizuelnu celinu „Prvi put s ocem na pecanje”čine 24reljefa istih, kamernih dimenzija (62x62x5cm) u kojima autor predano razvija dijalošku formu, kombinujući različite materijale – drvo, git, boju, olovo, gvožđe, mesing, aluminijum, klirit, a  ready-madepredmeti, delovi očevog pribora za pecanje ugrađeni u kompoziciju, svojom fizičkom datošću pojačavaju uverljivost narativa i kroz njegovu plastičku komponentu variraju kvalitet svetlosti.

U ovom čarobnom koktelu materijala, poliester je objedinjujući, završni materijal,nosilac osetljivo urezanog geometrijskog crteža koji, takođe, niveliše različite vremenske dimenzije delikatnog višesmernog dijaloga sadašnjeg i prošlog. U građenju kompozicije, Popivoda je pošao od ranije usvojene matrice lavirinta, metafore za putovanja, stranputice i traganja koja traju čitavog života; jednostavnim skulptorskim sredstvima i postupkom uslojavanja zatvorene i kompaktne reljefne forme on iskušava status geometrizovanog oblika koji je materijalno plemenit i vizuelno utišan.

I vreme nastanka ovih reljefa (2006–2009) inicira autorov ozbiljni koncept interpretacije i repeticije elemenata. Ono je blisko ivremenu samospoznaje, sazrevanja i sezoni „kodifikovanja i šifrovanja ličnog iskustva”, kako zapisuje u katalogu Danijela Purešević, autor izložbe i teksta „Skulpturalni palimpsest”.

Ako je Popivodino stvaralačko geslo – Važno je trajanje i kontinuirani stvaralački rad –nesporno, on je tokom decenija dostigao nenametljivu ali prepoznatljivu poziciju na domaćoj likovnoj sceni. Pridevi postojanost i doslednost bazični su u personalnoj umetničkoj istoriji Rajka Popivode, a ciklus „Prvi put s ocem na pecanje”deo je ovog sistema prepoznatljivog plastičkog modela u kojem nema radikalnih iskoraka.