Savremena drama Ane Lasić „Za sada nigde”, u fragmentarnoj formi, vremenski diskontinuirano, slika složene odnose u jednom ljubavnom trouglu, što je povod i za plasiranje pronicljivih zapažanja o pripadnosti, prijateljstvu, ljubavi, ljubomori, odnosu književnosti i izdavaštva itd. Predstava rediteljke Dine Radoman je karakteristična po upadljivom minimalizmu koji,direktno,prodire u srž drame aktera, izbacujući na površinu gomile njihovih dilema i strahova.

Na ogoljenoj sceni, glumci Anđelika Simić, Damjan Kecojević i Milena Đorđević precizno igraju Alonu, Splita i Saru, psihološki uverljivo i emotivno prodorno, ali, na trenutke, i sa bitnom distancom prema likovima. Emocije i tenzije u njihovim nastupima naglašavaju se putem diskretne muzike (kompozitor Ivica Stjepanović), kao i suptilnih promena u osvetljenju (dizajn svetla Sonja Žugić). Za razliku od praizvedbe ovog teksta, koju smo videli pre nekugodinuu režiji Aleksandra Popovskog (Slovensko narodno gledališče iz Ljubljane), ova predstava je zanimljiva i stabilna, zahvaljujući jednostavnosti režije, sasvim oslonjene na vrednosti glume i teksta.

Drama „Dokle?!” Milice Piletić je mozaički pregled života u Srbiji u poslednjoj deceniji, sastavljen od pet priča ispisanih u obrnutoj hronologiji dešavanja, od 2009. do 1996. godine, što, u pojedinim momentima razvoja radnje, prilikom otkrivanja veze između likova, obezbeđuje neobičan efekat. U tekstu ima solidno napisanih scena, duhovitih detalja, maštovito datih dramskih situacija (na primer, u sceni koja prikazuje posledice NATO bombardovanja, kroz ponašanje kućnih ljubimaca). Ipak, njegove glavne karakteristike su površnost i ilustrativnost u prikazivanju naše stvarnosti. Autorka dosta stereotipno tretira noviju istoriju Srbije;odnosno, ovaj tekst predstavlja samo neku vrstu slikovnice, površnog odbleska društveno-političke situacije u protekloj deceniji, nizanje opšte poznatih i mnogo puta sažvakanih tumačenja bitnih događaja (ubistvo Đinđića, peti oktobar, bombardovanje, studentski protest).

Predstava u režiji Alise Stojanović prvo je izvođenje ove drame, ostvareno u okvirima, nedovoljno dosledno sprovedenog, stilizovanog realizma. Publika je raspoređena sa dve strane:glumci nastupaju između njih, na uzanom, dugačkom prostoru koji podseća na neku modnu pistu. Ovaj raspored jeste atraktivan jer je nekonvencionalan, ali nema bitnije značenjsko opravdanje. Scenografija je stilizovana, prostor igre je okružen slikama ulica, šahtova, saobraćajnih znakova itd, što, takođe, nije mnogo smisleno odabrano jer se veći deo radnje odvija u enterijeru (scenograf Darko Nedeljković). Muzika koju je komponovao Koja (Disciplina kičme), sa druge strane, uspešno gradi utisak napetosti, naglašava detalje, a ponekada ima i funkciju ciničnog komentara, pa i nekakve opomene.

Glumci su najkvalitetniji aspekat ove mlake predstave. Sofija Juričan igra usamljenu i emotivno neostvarenu Brankicu, a Branislav Trifunović, vrlo ubedljivo, igra  Psiha, nesrećnog i nesigurnog zbog trajne impotencije koju je zaradio u ratu. Bojan Dimitrijević, sa najvećim odmakom i izveštačenošću izraza, stvara lik Miloša, Brankičinog brata, autsajdera i luzera, čime uspostavlja žestoko ironičan odnos prema brojnim pitanjima,koje tako demitologizuje. Bojan Žirović igra Vladu, preplavljenog gnevom koji usmerava prema njegovoj supruzi Katarini (Radmila Tomović). U predstavi još igraju Miloš Timotijević koji energično stvara lik Nenada, Andrija Daničić (Bojan) i Dara Džokić koja igra Bojanovu mamu Daru, nepopustljivog borca protiv nazadne politike u devedesetim godinama itd.

Predstava „Dokle?!”nije negledljiva ni dosadna, ali ni ne pršti od detalja koje bismo po nečemu zapamtili.