PLESNA KRITIKA
Predstava „Ko bi hteo mamu kao moju“, afirmisanog koreografa mlađe generacije Dalije Aćin po svojim formalnim karakteristikama može se svrstati u  multimedijalno scensko delo.

Sâmo središte predstave čine dokumentarni snimci iz svakodnevnog života Dalije Aćin i njene ćerke Marise, prepušteni ad hok selekcijiMilana Markovića koji, na ovaj način, postaje i svojevrsni izvođač. Tokom čitave predstave, ovaj video-materijal biće praćen audio zapisom Marisinih intimnih, iskrenih, detinjasto formulisanih obraćanja majci.

Ona su prvenstveno fokusirana na detetov pokušaj razumevanja uzroka majčine specifičnosti u odnosu na druge majke, majčine potrebe za vođenjem vlastitog emotivnog i društvenog života, a sve u želji da majku, iz dečije vizure potpuno predanu svom poslu i otrgnutu od svega svakodnevnog, prizove sebi, da na trenutak bude tu, uz nju... i samo za nju.

Prepuštena nespornom, već više puta osvedočenom imaginativnom kapacitetu ove autorke, Marisina pitanja su, zahvaljujući svojoj nijansiranoj dinamici i obrtima u intonaciji, suptilno i neosetno preuzela ulogu ritma i melodije celokupne predstave, bivajući, u samoj svojoj potenciji i više nego podoban ambijent i krajnje sugestivan okvir za građenje onog finalnog – konkretnog scenskog dešavanja i plesnog obraćanja same autorke publici. Međutim, analiza građenja upravo ovog segmenta predstave pruža nam uvid u određene dramaturško-koncepcijske manjkavosti koje se ne čine zanemarljivim.

Prepoznatljivog, energičnog igračkog temperamenta i dominantne scenske pojave, ostajući verna svojoj koreografskoj leksici, Dalija Aćin je, ovoga puta, propustila i više nego pogodnu mogućnost jednog temeljnijeg i smislenijeg povezivanja svog plesnog materijala sa dramaturškim okvirima koje je prethodno učinila obećavajućim.

Iako je plesni deo predstave i stavljen u funkciju simboličnog ukazivanja na onaj segment autorkinog života koji ona čvrsto i odlučno želi da zadrži izolovanim u odnosu na porodični život, zbivanja na sceni sa tekstom koji se sluša, i snimcima koji se odvijaju, korespondira u toliko neodgovarajuće maloj meri, da se stekao utisak jedne neubedljive i nekoherentne celine, koja se time okrenula „protiv sebe same“, nezadrživo klizeći u jednoličnost i dosadu.

Predstava je odmicala pravolinijski, monotonim tempom, kao da se sve vreme nalazi na svome početku, pružajući krivi utisak da će u svakom sledećem trenutku krenuti dalje. Desilo se da je prikazana tematika, koja je sa puno osnova mogla pretendovati na opštost značenja, ovoga puta ostala na nivou prikaza jednog krajnje partikularnog odnosa majke i ćerke. Pomanjkanje istrajavanja u studioznijoj idejnoj i scenskoj elaboraciji dramaturškog polazišta, ovoj predstavi je, nažalost, neumitno preprečilo put ka ostvarivanju univerzalnijeg smisla.