Jednog od najznačajnijih srpskih slikara i likovnih kritičara prve polovine 20. veka, profesora Univerziteta, učesnika Balkanskog i Prvog svetskog rata, ranjenika u Kumanovskoj bici 1912. godine, nosioca Srebrne medalje za hrabrost, dve Zlatne medalje za hrabrost, Medalje za vojničke vrline, Belog orla sa mačevima, Francuskog ratnog krsta za palmom, najvišeg francuskog odlikovanja Legije časti, ubili su komunisti 27. novembra 1944. godine, bez presude i utvrđivanja krivice.

Branko Popović je rehabilitovan rešenjem Okružnog suda u Beogradu broj Reh. 170/06 – 1. 9. 2007. godine. Za sobom je ostavio veliko delo naučnika, istoričara umetnosti, likovnog kritičara, slikara i javnog radnika, koje je nekoliko decenija ostalo zapušteno u mraku komunizma. Umetnički ga je rehabilitovala velika retrospektivna izložba njegovih slika u Galeriji SANU u Beogradu, 1996. godine, potom ista izložba, u skraćenoj verziji, u Matici srpskoj u Novom Sadu i u rodnom Užicu iste godine. Bio je veliki kolekcionar umetničkih slika, biblioteke i raznih eksponata koji su izgoreli u požaru Hitlerovog bombardovanja 1941. godine; preostali deo slika i umetničkih vrednosti, kupljenih i zatečenih na Tehničkom fakultetu, konfiskovan je 1944. godine i završio u komunističkim salonima i zbirkama.

Branko Popović je prvi put o vojvođanskoj likovnoj umetnosti pisao 1928. godine u članku „Srpska umetnost u Vojvodini”. Od tada je ostao zaljubljenik vojvođanskog „bidermajera”, romantizma Đure Jakšića, baroka i početaka realizma. On je, među prvima, dao ocenu da je Đura Jakšić ne samo najbolji vojvođanski slikar već i značajniji kao slikar nego kao pesnik.

Naslednici Joce Vujića, sin Joca i kćerka Darinka, predali su Beogradskom univerzitetu – Tehničkom fakultetu još 1940. godine slike koje je njihov otac zaveštao. O tome je sastavljen zapisnik koji su potpisali u ime Univerziteta Beograda Uroš Džonić i kao ekspert za izbor i opremu slika Branko Popović.

Ideja o otvaranju za javnost Galerije Joce Vujića u zgradi Tehničkog fakulteta nije, međutim, ostvarena, jer je ubrzo posle prenosa slika iz Sente za Beograd izbio Drugi svetski rat. On je prekinuo započete poslove sistematskog fotografisanja i snimanja slika, koje je vodio profesor Aleksandar Deroko. Ova nedovršena akcija koja je obuhvatila skoro sve eksponate ima izuzetan značaj za potonji istorijat Vujićeve zbirke, budući da je zgradu Tehničkog fakulteta, i to baš onaj njen deo u kojem su se nalazile sklonjene slike, bombardovala američka avijacija 1944. godine. Mnoge slike su teško oštećene, a neke sasvim uništene.

Pored brojnih slika baroka, bidermajera i romantizma, uništena su na Uskrs 1944. godine i vredna dela prvih srpskih impresionista Milana Milovanovića, Nadežde Petrović, Mališe Glišića, kao i dela Marka Murata, Svrakića i Tome Rosandića. Ostalo je neoštećenih svega 88 slika. Od 135 oštećenih, malo oštećenih slika je bilo 33, oštećenih 20, jako oštećenih 32, vrlo jako oštećenih 12, manje ili više upropašćenih 22 dela i 13 u neidentifikovanom stanju.

Kada su Nemci 1941. godine okupirali Beograd odmah su zauzeli zgradu Tehničkog fakulteta i opljačkali deo biblioteke i instrumentarija. Najteže i najopasnije je bilo spasti dragoceno jezgro najlepšeg dela kolekcije Joce Vujića: slike iz perioda bidermajera, romantizma i neke s realističnim elementima. Kapetanu Kadmeru, nemačkom komandantu koji se odomaćio na fakultetu, zapao je za oko baš taj deo zbirke. Branku Popoviću, dekanu fakulteta, predložio je da se te slike odvoje iz zbirke i odnesu u Nemačku gde će biti „bolje zaštićene”. Sva druga dela iz zbirke ostaće u Beogradu i on će ih, rekao je, posebno štititi.

Poznajući nemačkog komandanta kao istoričara umetnosti, Branko Popović je dobro znao koji je razlog njegovog interesovanja za vredne slike. A, kako je znao i da „sila Boga ne moli”, odlagao je što je više mogao konkretizaciju Kadmerovog plana. Kada je Kadmer doneo „odluku”, Branko je povukao poslednji potez. Slagao ga je da se i jedan drugi nemački visoki starešina interesuje za slike pa bi bilo nezgodno da on primeti da su one odjednom nestale sa počasnog mesta na zidu sale.

Da ne bi bilo sumnjivo, Popović je nemačkom oficiru predložio da slike privremeno drži u svom stanu. Ako bi neko posumnjao, reći će da su date na restauraciju. Kapetan Kadmer je upao u klopku. Branko Popović je, tako, 1941. godine premestio u svoj stan i razmestio po zidovima svoje dnevne sobe desetak najlepših slika vojvođanske romantike i bidermajera iz 19. veka. Među njima, zračile su lepotom romantična „Devojka u plavom” Đure Jakšića i biser bidermajera, „Moja supruga Sofija Deli” Konstantina Danila. Dva remek-dela srpske likovne umetnosti bila su spasena za buduće generacije.

Kada je Kadmer dobio hitnu prekomandu za front, Branko Popović ga više nije video.

Prvih dana posle oslobođenja Komisija Narodnog muzeja iz Beograda preuzela je iz stana Branka Popovića dragocene slike srpskog bidermajera i romantike koje je za vreme nemačke okupacije Popović sklonio od Nemaca u svom stanu. Kada je 27. novembra u štampi saopšteno da su Branka Popovića komunističke vlasti streljale (bez presude i utvrđivanja krivice), državna komisija je ušla u konfiskovani stan i odnela brojne umetničke slike samog Branka Popovića, kao i dela iz njegove kolekcije, slike impresionista Bijelića, Joba, Aralice, Dobrovića... Čuvena Jobova slika „Lovac” viđena je u zbirci Edvarda i Pepce Kardelj u Ljubljani, ali do danas nije vraćena. Oduzeta je i nalazi se u kolekciji Narodnog muzeja i poznata Brankova slika „Njegoš”.