Okružuje ga prelepi vrt, koji podseća na najuređenije japanske vrtove i za koji je svaku biljku birao vladika lično, a sjaj samog zdanja i enterijer izazivaju asocijacije na Versaj, vatikanske dvorane iz vremena Rodriga Bordžije, Elvisov Grejslend ili palatu modnog kreatora Đanija Versaćea.

Ovako je novinar magazina „Glorija” opisao sedište vladike zvorničko-tuzlanskog Vasilija u Bijeljini, a tekst je propraćen nizom fotografija koje su početkom 2006. godine osvanule u ovom magazinu. Vladika Vasilije je 1992. godine napustio eparhijsko sedište u Tuzli i od tada upravlja svojom eparhijom iz Bijeljine, a u istom časopisu objasnio je kako je dobio zgradu za svoj vladičanski dvor.

Opština Bijeljina je, kako je izjavio vladika, bivšu zgradu komiteta dodelila Eparhiji zvorničko-tuzlanskoj kao kompenzaciju za crkvenu imovinu na teritoriji opštine oduzetu nakon Drugog svetskog rata. Dobijena zgrada je, kasnije, preuređena i proširena, ali su neki mediji pisali i o tome da je tom prilikom srušeno deset muslimanskih kuća, što je opština kasnije morala da isplati vlasnicima.

Pre nekoliko godina, Mirsad Kebo, tadašnji ministar za ljudska prava i izbjeglice BiH, pozvao je vladiku Vasilija da se vrati u sedište svoje eparhije u Tuzlu. Iako je pozdravio taj poziv i istakao da je spreman da se vrati u rezidenciju u Tuzli, episkop zvorničko-tuzlanski naglasio je da još ne postoje svi uslovi za to, a da je jedan od njih i da može slobodno da obavlja svoju delatnost.

„Versaj na srpski način” i njegova raskoš ponovo su bili tema za novine u periodu pre izbornog Sabora, kada se vladika Vasilije pominjao kao jedan od mogućih kandidata za patrijarha.

Pozivajući se na nezvanične izvore, novinari su ponovo pisali o skupocenim predmetima koji krase vladičanski dvor: pozlaćenom nameštaju presvučenom unikatnim meblom, vrednim umetničkim slikama, mini-teretani, umetničkim predmetima iz raznih delova sveta vrednim više desetina hiljada evra, pozlaćenim lusterima koji krase, navodno, svaku prostoriju. Navodilo se i da je ceo prostor obezbeđen alarmima i pokriven video-nadzorom. Oglasio se tada i sam vladika Vasilije.

– To ništa nije moje. Kad umrem, to sigurno neću da nosim sa sobom u grob! Ostaće sve gde je sada – izjavio je vladika Vasilije u kraćem intervjuu za jedne beogradske dnevne novine.

Episkop zvorničko-tuzlanski zapitao se i zašto svi pominju samo njega, kao i da li bi trebalo da sve te stvari spali na lomači da bi udovoljio onima koji ga optužuju za raskoš. Nove fotografije vladičanskog dvora koje su objavili mnogi mediji pojavile su se krajem januara na društvenoj mreži „Fejsbuk”.

Načinio ih je Dejan Nestorović, striper i multimedijalni umetnik iz Novog Sada, prilikom, kako je objasnio novinarima, posete svom daljem rođaku, episkopu Vasiliju, kod kojeg je otišao da proslavi Srpsku Novu godinu. Nestorović je tada izjavio da su procene da vladikin „zlatni salon” vredi najmanje 300.000 evra, a samo pozlaćeno ogledao 20.000 evra, kao i da su neki komadi koji krase sedište eparhije doneti iz Japana i Persije.

J. B.