Smatram da 21. vek nije nekakva prekretnica u odnosima između hrišćanskih crkava. Dvadeseti vek je svakako doneo mnogo pozitivnih stvari, od kojih ću spomenuti samo neke – održavanje Svetske misijske konferencije, koja prerasta u Svetski savet crkava. Drugi vatikanski koncil je takođe bio značajan za približavanje hrišćanskih crkava. Na Dan reformacije – 31. oktobra 1999. godine u Augsburgu u Nemačkoj, Papinski savet za jačanje jedinstva hrišćana i Svetski luteranski savez potpisali su Zajedničku deklaraciju o doktrini opravdanja. Ovoj zajedničkoj izjavi se 2006. priključuje i Metodistička crkva.

I u našim predelima, ali i u celom svetu, hrišćani su pokazali da ima više onog što ih spaja nego onog što ih razdvaja. Neki stavovi koji se možda danas čine nepomirljivim, ako ih uopšte i ima, svakako će se promeniti. O tome nam svedoči istorija hrišćanstva duga 2.000 godina. Svi hrišćani su pozvani da svedoče o Božijoj ljubavi, a ovo svedočanstvo je svakako jače i efektivnije, ako dolazi od svih nas – bez obzira na konfesionalne razlike.

Na približavanje i podelu među hrišćanskim crkvama svakako utiču i neke društvene okolnosti, ali bi crkve trebalo da ih prevaziđu i da se usredsrede na zajedničko svedočanstvo. A zajedno možemo svedočiti i uprkos nekim razlikama koje postoje. Zalaganje za marginalizovane, obespravljene, ugrožene – svakako je služba bližnjem, u koju nas Hristos poziva. Ovakvom službom najefektivnije svedočimo društvu o Božijoj ljubavi.

Slovačka evangelička crkva a.v.