Blagoslov Hilandara za kraljeve i predsednike

Hilandar je Srbima vekovima duhovna tačka oslonca, svetionik sa kojeg sa dalje i dublje vidi, kantar koji najbolje meri sve naše uspone i padove.

Otkako su 1198. godine otac i sin, Sveti Sava i Sveti Simeon, iz ruku vizantijskog cara Alekseja Trećeg Anđela dobili hrisovulju kojom se Hilandar daje „da Srbima bude na večni poklon”, ovaj svetogorski manastir je prestonica ne samo duhovne već i, po nekima, idealne Srbije.

Ovo parče našeg neba na grčkom poluostrvu Atosu, gde je ispisana trajna krštenica srpskog naroda, kao magnet privlači ne samo one koji su dobili priziv da kao monasi služe Bogu već i istoričare, umetnike, pisce.

U treperavom odsjaju upaljenih voštanica koji se iz polijeleja razliva tokom svenoćnih službi, dok za pevnicom kaluđeri kao jedan poju psalme, i srpski vladari i političari tražili su utehu, blagoslov i odgovore na pitanja koja ih muče.

Bio vernik ili ne, svako ko je makar jednu noć probdeo u blizini ikone Presvete Bogorodice Trojeručice, koju je carski sin Sava 1217. godine kao bescen dar dobio u manastiru Svetog Save Osvećenog nedaleko od Jerusalima, može da oseti kako mu srce ulazi neko neopisivo umiljenje. To je radost koja nije s ovoga sveta.

Ovo „carstvo bez krune, država vez vojske, zemlja bez žena, bogatstvo bez novca i mudrost bez škole”, kako je Sveti vladika Nikolaj opisao Svetu Goru, oduvek je privlačilo i one koji se bave narodnim i državnim poslovima. 

Hilandar su kroz istoriju posećivale i mnoge srpske krunisane glave: car Dušan 1347, kralj Aleksandar Obrenović 1896. i kralj Petar Karađorđević 1910. godine.

Od 1991. do danas zadužbinu Svetog Save i Svetog Simeona su posetila i dva predsednika Srbije, Slobodan Milošević i Tomislav Nikolić.