Otac Simeon Vilovski (1963), rođeni Beograđanin, već je u medijima dobio biografiju dostojnu „kontroverznog biznismena” – dovodi se u vezu s proneverama velikih suma novca, neovlašćenim posedovanjem stanova i kuća, zloupotrebama službenog položaja, pa i spektakularnim bekstvom preko državne granice s koferom punim poverljivih dokumenata.

Protosinđela Simeona, duhovnog nastojatelja manastira Banjska i ličnog sekretara vladike raško-prizrenskog Artemija, traže sada i crkvene i svetovne vlasti, a novinari već tvrde da znaju šta bi to članovi Svetog arhijerejskog sinoda i istražni organi želeli da ga priupitaju. Na primer, da li je istina da je 700.000 dinara od para iz humanitarnih akcija iskoristio da sebi poveže staž? Da li je potpisivao sporne račune Eparhije raško-prizrenske i odobravao plaćanje 100.000 dolara mesečno lobističkim kućama u Americi? Ima li privatne račune na koje je prebacivao eparhijski novac i sredstva iz humanitarnih fondova?

Pretpostavljamo da otac Simeon, kada se zamonašio 1991. godine u manastiru Crna Reka, nije ni sanjao da će ga dvadesetak godina kasnije prozvati fatalnim čovekom koji je upropastio jednu od, inače, najugroženijih eparhija SPC. On je jedan od malobrojnih monaha s dve univerzitetske diplome: s Teološkog fakulteta u Atini i beogradskog Ekonomskog fakulteta. Verovatno da su u još manjem broju monasi koji su navođeni kao jedan od razloga da njihov episkop bude privremeno smenjen sa eparhijskih dužnosti.

Zavidno univerzitetsko obrazovanje i monaški „staž” koji je gradio u manastirima Visoki Dečani i Banjska nisu mnogo doprineli njegovom ugledu u SPC – zamračile su ih brojne afere koje se već duže vreme vezuju za ime oca Simeona.

Avgusta 2008. godine bratstvo manastira Visoki Dečani dalo mu je do znanja šta misli o njemu i njegovim poslovima: u fizičkom obračunu zadobio je prelom pete uz objašnjenje dečanskih monaha da su bili prinuđeni da ga fizički udalje iz manastirskog dvorišta i da ga vide kao glavnog krivca za nesuglasice između vladike Artemija i njegovog vikarnog episkopa Teodosija.

Ni Sveti arhijerejski sabor nije mu bio nimalo naklonjen: odlukom iz 2006. godine najviše crkveno telo zatražilo je da otac Simeon bude raščinjen i izveden pred crkveni sud. Na teret mu se stavljalo laganje sinodske komisije koja je i tada ispitivala finansije eparhije, ali i unošenje nereda među klir Eparhije raško-prizrenske.

Vladika Artemije odbacio je optužbe na račun svog sekretara, nazivajući ih neutemeljenim.

Da li je episkop Artemije imao čvrste dokaze za svoje tvrdnje ili je bio „zaposednut od strane jednog čoveka koji je opak i posesivan”, kako je igumana Banjske opisao privremeni administrator Eparhije raško-prizrenske vladika Atanasije? Kada je trebalo da oca Simeona zaštiti od sinodskih optužbi, episkop Artemije nije se libio da to učini. Sada, kada se vladika našao u teškom položaju i kada treba kanonski da odgovara zbog stanja u svojoj eparhiji, njegov sekretar je danima nedostupan za brojna objašnjenja koja traže crkvene i svetovne vlasti.

J. Beoković