Četvrti u nizu Žurićevih romana, „Mrtve brave”, čiji se habitus pronalazi na gotovo nemogućoj granici dva veoma udaljena diskursa, realističkog i hermetičnog, u podnaslovu se karakteriše kao zapravo nepostojeći žanr u književnosti, „niskobudžetni roman”. Budući da niskobudžetni mogu biti samo filmovi (da ostanemo u domenu umetnosti), podnaslov se može tumačiti kao igra reči koja asocira na niskožanrovski, „laki” roman. Ali, kako i niskobudžetni film nije po pravilu isključivo i niskožanrovski, već često nezavisan i autorski, tako i Žurićeva knjiga, teško smestiva u bilo koji od postojećih trivijalnih žanrova, više svojim podnaslovom upućuje na jedan potpuno nezavisan autorski koncept koji istrajava već godinama unazad, tvrdoglavo ne odustajući od svoje komunikativne i poetičke hermetičnosti. Čime se može objasniti, mada ne i opravdati, gotovo potpuni izostanak recepcije jednog od, u protekloj godini, najzanimljivijih eksperimentalnih, naglašeno autorskih, romana.

Veoma skrupulozno, sam Žurić čitaocu pruža izvesnu pomoć upućujući ga na autore kao što su Nabokov (iz čijeg dela je preuzet naslov, „Mrtve brave”), Džojs i Kafka, ali i na one koji se čine daleko presudnijim za tumačenje ovog romana, iako su i nešto skriveniji: uticaji se mogu tražiti u parodijskom i antirealističkom konceptu nadrealističkih stremljenja. Sledeći autorove naznake o sprezi ovog romana sa filmom, nadrealistički metod se prepoznaje u sličnosti sa Bunjuelovim filmskim slikama koje imaju kvalitet nove realnosti, šokantne, groteskne, ironične, ponekad nerazumljive jer slede logiku sna u kojem se najrazličitije naturalističke sekvence jukstaponiraju, postavljaju jedne uz druge bez čvršćih međusobnih veza i, koliko god pojedinačno delovale prepoznatljivo i realno, teško povezuju u smislenu celinu.

Doživljaj neprohodnosti teksta formira se uprkos tome što tri naratorska glasa, kroz veoma različite stilske pristupe, zapravo pripovedaju neke poznate životne teme o švercu droge, seks-trafikingu ili fudbalu čiji su akteri čitav niz likova, sitnih i krupnijih mafijaša, dilera, makroa, polusveta ali i nesrećnih žena, izbeglica... Kada se, na kraju romana, kroz ispovest toka svesti jedne od glavnih junakinja retroaktivno poveže priča i uoče zakonitosti po kojoj isprepletane narativne celine prikazuju nizove snoviđenja a ne realističkih događanja, „Mrtve brave” se zaokružuju u novi entitet koji dobija drugačiji poetički i čitalački smisao. Spoznaja da se likovi međusobno sanjaju ali da njihovi snovi nisu stilski prepoznatljivi iz korpusa postmodernističke, pa čak ni romantičarske, oniričke proze već da fantastika snevanog najviše optira sa nadrealističkim filmskim slikama, vodi tako čitaoca ka drugačijim uvidima.

Ponovno konstituisanje početnog realističkog događaja sagledava se iz nužno nove vizure koja u sebi sadrži i dozu skrivenog, do kraja nedovoljno razjašnjenog, i čitaocu prepuštenog na „doradu”, „otvorenog” dela. Svestan civilizacijske (kako je još Bunjuel verovao), ali i književnopoetičke zakonitosti (koja je već odavno postala opšte mesto) da ljude više nije moguće emotivno probuditi osim umetničkom subverzijom u vidu iskošenih uglova gledanja koji će ih trgnuti, Žurić koristi mnoge raspoložive adute eksperimentalnih i avangardnih pokreta koji su mu prethodili. Pre svega apsurd i parodiju, i postavlja ih, ovoga puta, u kontekst dekonstrukcije realnosti kroz snovidno u maniru nadrealističkih stremljenja, pripovedajući o našim naravima u dijapazonu od „bosanske škole” izvanrednog humora do emocionalno dramatično ispovednih sekvenci tragičkih tonova.

Posebno je važno napomenuti da Žurićevo poigravanje filmskom i uopšte vizuelnom tradicijom nadrealizma ne vraća ovaj roman automatski u epohu s početka prošlog veka, već je samo jedan od mogućih ključeva za otključavanje „Mrtvih brava” iza čije se ključaonice nalaze još mnogostruki prolazi do celovitosti romana koji, zapravo, i dalje teži veoma jednostavnom cilju – prikazati dramatičnu životnu priču o ratnim i poratnim zbivanjima na ovim prostorima u kojima su se ljudi – u pokušaju da sačuvaju glavu, profesiju, ili da profitiraju – prestrojavali u hodu sa manje ili više uspeha. Ta priča, koju horski opevaju kako domaći tako i pisci regiona, u Žurićevom izvođenju dobija na disonantnosti tonova jednog, u svakom pogledu, autentičnog glasa.