„Igrajući žrtvu”, savremenu, apsurdnu, gorku komediju Vladimira i Olega Presnjakova koja parodično izobličava ljubavne, porodične, kao i društvene odnose, reditelj Nikola Zavišić je na scenu postavio sasvim stilizovano, u domenu kemp izraza koji, u osnovi, tačno i efektno predstavlja suštinu komada. Ipak, zbog nedovoljne stilske koherentnosti u oblikovanju likova, stvara se utisak o delimičnoj nedoslednosti i raštimovanosti predstave. Pojedini likovi (Majka – Anastasija Mandić, Otac – Tanasije Uzunović) ostvareni su krajnje izveštačeno, dok je oblikovanje drugih bliže realizmu (Valja – Nenad Stojmenović, Olja – Milena Đorđević), što stvara utisak o toj nekoherentnosti. No, to je mana koja se sa vremenom, odnosno sa razigravanjem predstave, može ispraviti, jer su elementi njene baze – tekst, rediteljski koncept, kvalitet igre glumaca, dovoljno vredni. U ansamblu se posebno izdvaja igra Anastasije Mandić koja izuzetno precizno, u okviru radikalne stilizacije, između ostalih likova, stvara i lik Valjine majke – rafinirana teatralnost njene glume jasno karikira gomile malograđanskih klišea. I Slobodan Beštić, u ulozi Kapetana, takođe igra vrlo prodorno, fokusirajući se na prikazu čvrste autoritativnosti tog lika, stroge ozbiljnosti iz koje se jasno, a sasvim diskretno, preliva višeznačni apsurd.

Drama „Kod kuće/Kabul” Tonija Kušnera, napisana 2001. godine, daje složenu, kontradiktornu i zato umetnički vrednu sliku postkolonijalnog sveta, tačno poentirajući razlike između zapadne i istočne kulture. Kao suvereni poznavalac i pouzdan tumač globalnih političkih okolnosti, Kušner je napisao kritički potentnu dramu koja problematizuje imperijalizam, totalitarizam, terorizam, kao i ličnija pitanja – raspad porodice, konfuziju i gubitak identiteta pojedinca u savremenim zapadnim društvima itd. Na žalost, rediteljski pristup Željka Đukića nije bio odgovarajući, te smo, kao rezultat toga, gledali jednu dosta bljutavu i monotonu predstavu. Njegovu interpretaciju definiše jedan površni, pojednostavljeni, ilustrativni realizam igre, zbog čega je ona, u celini, prilično neuverljiva.

Prvi deo predstave, jednočasovni monolog Kućevne, u tumačenju Dušanke Stojanović Glid, najkonzistentniji je, zbog suptilne preciznosti i diskretnosti njene igre. Jednostavna sigurnost, prožeta ironijom, sa kojom je glumica poetično govorila o istorijskim i kulturološkim specifičnostima Zapada i Istoka, učinila je ovaj deo predstave najuspelijim. Nakon monologa, koji se odvija u njenom domu u Londonu, mesto dešavanja se seli u Kabul, u jednu odrpanu, memljivu, depresivnu hotelsku sobu. Tu počinje sunovrat predstave, zbog trapavog realizma koji definiše naraciju i oblikovanje likova. Glavni akteri ovog dela su muž i ćerka Kućevne koji je traže po Avganistanu, jer je ona nestala. Slobodan Beštić igra Miltona, njenog supruga, rezigniranog i nezainteresovanog da je pronađe, za razliku od njene ćerke Prisile, koja ne želi da se pomiri sa realnošću nestanka majke. U potrazi joj pomaže Kuađa Aziz (Mihailo Lađevac), smireni vodič kroz avganistanske nedođije, filozof i poeta. U okolnostima tako određenog stila igre, jednog osakaćenog realizma, čak ni izrazito talentovani glumci, poput Beštića i Lađevca, nisu ostvarili markantne uloge, jer je ta bazična, stereotipna ilustrativnost ugušila mogućnost uverljivog prikaza njihovih drama, odnosno, došlo je do scenskog rasipanja značenja likova, prisutnih u tekstu.

Velika je šteta to što ni „Kod kuće/Kabul”, druga predstava u ovoj sezoni, nastala prema Kušnerovoj drami (posle „Anđela u Americi” u Beogradskom dramskom pozorištu), nije uspela da adekvatno predstavi zaista bujan talenat ovog pisca, njegova neposredna, cinična, bespoštedno kritička promišljanja savremenog sveta.