Istočno Sarajevo – Milan Zubić i Aleksandar Pajić iz Istočnog Sarajeva godinama vode bitku s teškom bolešću koja je, prema proceni lekara, posledica bombardovanja. Kao vojne starešine u proteklom ratu, nakon što su NATO snage u avgustu i septembru 1995. godine bombardovale položaje Vojske Republike Srpske, jedno vreme su proveli u kasarni u Jahorinskom potoku. Naravno, tada nisu ni slutili da će, koju godinu kasnije, dane provoditi u bolnici, uglavnom u beogradskoj Vojnomedicinskoj akademiji, za koju Milan kaže da je zdravstvena ustanova u kojoj se zahvalnost lekarima ne može ponuditi „u koverti”.

Ovu dvojicu mladih ljudi, i jedan i drugi su bliže tridesetoj nego četrdesetoj, nije napustila nada i njihovi drugovi iz vojske i škole, ali jesu oni koji su bili obavezni da im u nevolji pomognu, a to je vlast Republike Srpske. Milan, koji više ne prima terapiju, jer se oseća dobro, priča da je jedanaest njegovih prijatelja podiglo kredit i da su mu novac za lečenje doneli u Beograd. I Aleksandar je do lekova, za koje je bilo potrebno izdvojiti i po nekoliko hiljada maraka, najčešće dolazio uz finansijsku pomoć svojih drugova i prijatelja.

„Bolest nije više moj problem jer mislim da sam je pobedio, ali jeste činjenica što se svakog jutra budim bez cilja. Ne radim, a osporava mi se pravo na penzionisanje iz razloga što lečenje nije završeno. Po toj logici, ne mogu da ostvarim penziju sve dok budem išao na kontrole, a karcinom limfnih žlezda je bolest koja se mora kontrolisati najmanje 20 godina“, žali se Milan i napominje da je oženjen i da ima suprugu i jedno dete.

Za razliku od njega, Aleksandar je uspeo pre tri godine da ostvariinvalidsku penziju koja iznosi 500 KM i od koje prehranjuje svoju porodicu, suprugu i ćerku koja je pošla u prvi osnovne.On kaže da se trenutno oseća dobro, mada mu je izvađena slezina i da i dalje ima problema sa trombocitima, ali nije, veli, za neke teže poslove. Za četiri meseca, koliko je boravio na VMA, Aleksandar je upoznao mnogo ljudi sa područja sarajevsko-romanijske regije i Doboja koji se, takođe, leče od posledica osiromašenog uranijuma.Neki od njih su, prema njegovim saznanjima, umrli, kao i „većina pripadnika NATO-a, Italijana koji su zajedno s nama boravili u Jahorinskom potoku”. Oboleo je, dodaje Aleksandar, i jedan broj ljudi koji su živeli u neposrednoj blizini kasarne.

Zvanični podaci potvrđuju da je od posledica bombardovanja umrlo najviše bivših stanovnika opštine Hadžići koji su se, nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma, preselili na područje Bratunca. Na tamošnjem groblju, u periodu od 1996. do 2.000 godine, sahranjeno je čak 400 ljudi, od kojih je većina bolovala od neke vrste karcinoma.