BEZ PRESKUPIH BUNDI, MOLIM!

Nakon spektakularnog dočeka Medvedeva, u Beogradu su ponosno proslavljeni i ,,Dani Nemačke”. Sećanje na pad Berlinskog zida 1989. godine i ujedinjenje dve Nemačke gotovo da je dobilo značaj nacionalnog praznika u Srbiji, kojoj ovaj događaj nije doneo ništa dobro u njenoj istoriji.

Nakon pada Varšavskog pakta u svetu je ostala samo jedna supersila, čime je duboko narušena kakva-takva globalna ravnoteža snaga. U zagrljaju američkog imperijalizma našli su se svi koji su do tada grcali pod izlizanim đonom sovjetske čizme.

Nemačka se ponovo budi kao svetska sila i važan saveznik SAD i traži potvrdu sopstvene moći na tlu Evrope, okrećući se prema Balkanu kao svojoj večitoj zoni interesa.

Prvi veći projekat postaje razbijanje Jugoslavije kao tradicionalnog trna u oku, u čemu joj debelo pomažu i druge svetske sile, ali i uvek prisutni animozitet između dva najveća jugoslovenska naroda Srba i Hrvata.

Uz mile zvuke pesme zahvalnosti ,,Danke Dojčland” odigrava se jedan od najkrvavijih građanskih ratova dvadesetog veka. Nemačka avijacija kao članica NATO-a ponovo bombarduje Srbiju 1999. u akciji ,,Milosrdni anđeo”, a njene trupe kao značajan kontingent Kfora i dan-danas su razmeštene po našoj južnoj pokrajini.

Svima dobro poznat epilog je jednostrano proglašenje nezavisnosti Kosova, a Nemačka je jedna od prvih zemalja koja priznaje Republiku Kosovo kao nezavisnu državu. Danas je Berlin jedan od glavnih protagonista politike štapa i šargarepe koja se sprovodi prema RS, a nisu retki ni restriktivni stavovi u vezi sa prijemom novih članica u EU.

I pored nemačke politike koja je često bila štetna po Srbiju i njene interese, naš narod gaji velike simpatije prema nemačkom narodu, njegovoj kulturi i dostignućima. Dela nemačkih pisaca, pesnika, filozofa i naučnika krase police biblioteka skoro svakog obrazovanog čoveka u Srbiji. I oni koji manje polažu na obrazovanje ne mogu da ostanu ravnodušni prema njihovom standardu, marljivosti i poštovanju zakona, pa je Nemačka jedna od omiljenih destinacija naših radnika.

Činjenica je da ona nije bila samo kolevka imperijalizma i agresivne politike već su se na njenom tlu rađale slobodarske ideje i pokreti koji su inspirisali mlade ljude širom sveta.

U jeku Vijetnamskog rata krajem šezdesetih godina, sa zapadne strane zida pokrenuta je serija studentskih protesta protiv američke agresije na Vijetnam i korumpiranog domaćeg režima koji je tu agresiju podržavao i pomagao.

Kao odgovor na neopisiv policijski teror i ubistvo nekoliko studenata naizgled obična pobuna omladine prerasla je u naoružanu gerilsku formaciju RAF (frakcija Crvene armije) koja je pokušala da izvrši revoluciju i oslobodi nemačko društvo od okova imperijalizma, totalitarizma i korupcije.

Vođe pokreta bili su mladi ljudi iz dobrih porodica, među kojima su se posebno isticali Andreas Bader i novinarka Urlike Majnhof.

Iako su se oslanjali na marksističke ideje i uživali podršku mnogih komunističkih država, grupa Bader-Majnhof pre svega bila je vapaj jedne generacije mladih ljudi koju su nepravda i sila saterali u ćošak ne ostavljajući im drugi izbor osim da ćute i trpe ili da uzmu oružje u ruke i da se bore.

Dokaz da ovi urbani gerilci nisu trošili puno vremena na prazne priče i šuplju ideologiju jeste činjenica da iza sebe nisu ostavili nikakva pisana dela i manifeste. Njihov potpis bile su brojne oružane akcije i diverzije koje su se postepeno pretvorile u pravi frontalni sukob sa nemačkim bezbednosnim snagama.

Iako su u mnogim slučajevima bili veoma brutalni i nasilni, zbog čega su u istoriji uglavnom ostali upamćeni kao teroristi, grupa Bader-Majnhof je doživela tri generacije boraca, i ostavila neizbrisiv trag u novijoj istoriji Nemačke.

Umesto što se nepotrebno klanjaju i slave sopstvene poraze, političke elite bi mogle mnogo toga da nauče od Nemačke i slučaja Bader-Majnhof.

Iako su sve vođe ove organizacije ubijene ili osuđene na dugogodišnje kazne zatvora, a RAF je zvanično raspušten nakon rušenja Berlinskog zida, Nemačka se znatno promenila nakon tih događaja.

Danas je ona država sa izuzetno jakom socijalnom politikom, zaštitom ljudckih prava i veoma niskom stopom korupcije. Bogatiji slojevi nemačkog stanovništva koji su ranije voleli da svoj imetak pokažu u javnosti, danas žive skromnije od bogatih ljudi u mnogim drugim zemljama.

Poznata je priča – na sahrani šefa uprave Dojč banke Alfreda Herhauzena, koga su ubili članovi RAF-a, sve bogate gospođe nisu bile u svojim preskupim bundama koje su uvek rado nosile. Strah od gerilaca potpuno je promenio bahato ponašanje nemačke elite.

Mnogo kasnije, u mnogo siromašnijoj Srbiji, kultura prikazivanja bogatstva doživljava vrhunac. Novine i televizija prepuni su novokomponovanim bogatašima koji prikazuju svoje preskupe kuće, odeću, automobile, dok većina naroda živi na rubu egzistencije. Cela država je organizovana kao servis za bogate bez obzira na poreklo njihovog kapitala, pa se krčmi i rasprodaje i ono malo resursa koji su ovoj zemlji preostali.

Vlada se potpuno apsolutistički, bez ikakve brige za sopstveni narod i odgovornost prema budućim generacijama. U sličnim uslovima je u Nemačkoj došlo do formiranja pomenutog pokreta Bader-Majnhof. Iako Srbi nemaju tu organizovanu militantnu crtu kao Nemci, pitanje je dokle ide prag tolerancije ovog naroda. U vezi sa tim treba da se zapitaju vlasti u Srbiji, jer niko od nas ne želi da se ovde ponovi ,,nemačka jesen” 1977.

član grupe ,,Beogradski sindikat”