Grk najčešći srpski zet

U Beogradu se skoro nije dogodilo da matičar odbije da venča dve punoletne osobe različite boje kože, kao što se to pre mesec dana desilo u američkoj državi Luizijani. Kako su preneli svi svetski mediji, Kit Bardvel, sudija iz ove savezne države koji ima pravo da venčava, odbio je da ozakoni vezu belkinje i crncajer „njihova deca neće biti prihvaćena ni od crnačke ni od belačke zajednice”. Bez obzira na boju kože, nacionalnost ili veroispovest, građani prestonice, pogotovo devojke, radije odbeogradskih momaka uplovljavaju u bračne vode sa strancima – od Aljaske do Australije. Poslednji mešoviti brak sklopljen je pre samo četiri dana između Engleskinje i Beograđanina u opštini Stari grad, a mladenci su se upoznali na prekookeanskom brodu.

Prema podacima republičkog Zavoda za informatiku i statistiku, u toku prošle godine zaključeno je 38.285brakova. Od tog broja, samo 9,30 odsto brakova sklopljeno je među supružnicima različite nacionalnosti. Parova iste nacionalnosti bilo je 34.725, dok je njih 3.560 bilo različitogporekla.

U centralnoj gradskoj opštini Stari grad, od početka godine sklopljeno je 1.436 brakova. Oko dvadeset odsto bračnih zaveta dale su osobe različite nacionalnosti. Kada je u pitanju izbor mladoženje, kod naših devojaka nema pravila – udaju se i za Induse, Norvežane, Nemce, Italijane, Australijance, Škote, kao i za momke iz afričkih zemalja. Grci su, kažu u matičnoj službi, najčešći beogradski zetovi. I tamnoputi Afrikanci česti su gosti matične službe ove opštine. Svake godine bude sklopljeno desetak brakova u kojima je jedan od supružnika – crnac. Iako je devedesetih godina minulog veka veći broj Kineza počeo da dolazi u prestonicu, uglavnom zbog trgovine, malo je naših sugrađana koji su se u međuvremenu orodili sa njima.

–Brakovi sa Kinezima su izuzetno retki, tek sporadično bilo je slučajeva da su matičari venčali par mladenaca koji, oboje, dolaze iz ove države. Beograđani sene žene često niAlbankama, mada smo ove godine zabeležili slučaj kada je Albanka rekla sudbonosno „da” – ističe Gordana Zorić, matičarka sa dvodecenijskim iskustvom iz opštine Stari grad.

Da bi zakonski veza bila ozvaničena, mladoženja ili mlada iz svog rodnog grada treba da donese dozvolu tamošnjih matičnih službi. Taj papir je ujedno i dokaz da ne postoje prepreke za venčanje u Srbiji koje se, kasnije, i u toj drugoj državi evidentira.

– Činu opštinskog venčanja obavezno prisustvuje i prevodilac, u slučaju da neko od mladenaca ne govori srpski jezik. Preporučljivo je njegovo prisustvo i zbog roditelja, prijatelja, rođaka koji dolaze iz inostranstva – objašnjava matičarka Starog grada.

Mešoviti brakovi su uglavnom „osuđeni” na sreću, jer je prema evidenciji iz sudova malo onih koji se okončaju razvodom. Stranci lako menjaju veru zarad ljubavi i prelaze u pravoslavlje, ističu matičari, i traže luksuzne objekte za obred venčanja. Kovilovo i Kalemegdanska terasa mesta su na kojima se najčešće veseli do kasnih sati zbog sklapanja mešovitih brakova.

Budući supružnici se sreću na prekookeanskim plovidbama, poslovnim putovanjima, na internet forumima... Matičarka Zorić otkriva da Beograđanke više biraju strance za buduće muževe od naših muškaraca.

– Minule godine venčala sam glumicu iz Kragujevca za mladića iz afričke države Togo koji su odmah sutradan postali roditelji malog dečaka. Jedna mlada žena iz našeg grada došla je minule godine na sopstveno venčanje u sariju, sa prepoznatljivim obeležjem među očima, jer je njen budući suprug bio Indus. Devojke i momci iz Slovenije se, ipak, nerado venčavaju s našim građanima, a Arapkinje gotovo nikad. Samo dva takva slučaja pamtim u karijeri – priseća se Zorićeva.

Večita dilema: da li uzeti muževljevo ili zadržati svoje, odnosno dodati suprugovo prezime, ne važi toliko kada je reč o strankinjama. Devojke iz inostranstva lakše i radije uzimaju prezime budućeg supruga, kaže matičarka, dok naše lepotice koje se udaju za strance ostavljaju i svoje prezime.

Na venčanjima matičari obično čitaju tekst Duška Radovića, a stranci rado slušaju reči velikana „rasporedite svoju ljubav i uzajamno poštovanje na svaki dan zajedničkog života”.

M. Brakočević