Vatra Bogdana Bogdanovića

Bogdan Bogdanović – arhitekta, umetnik, istaknuti intelektualac, bivši gradonačelnik Beograda i mnogo toga još, preminuo je sredinom juna prošle godine, u Beču. Posle skoro 18 godina „izgnanstva” iz Srbije. Danas u 12 sati, u Muzeju istorije Jugoslavije, svoju reminiscenciju na Bogdanovića i njegov opus kroz izložbu „Grad i smrt” predstaviće i studenti Arhitektonskog fakulteta u Beogradu, predvođeni profesorima, arhitektama – Zoranom Đukanovićem, Vladimirom Vukovićem (Austrija) i Aleksandrom Bobićem.

Oko četrdeset studenata osnovnih i master studija (reč je o dvegeneracije), kroz tekstualne i video radove, performanse, muzičke interpretacije i prostorne strukture, koketirajući, kako to profesor Đukanović kaže, sa različitim umetničkim izrazima, bavilo se Bogdanovićevim tekstovima o gradu i njegovom memorijalnom arhitekturom, iz čega je i proizašao naslov izložbe. Sasvim u skladu sa afinitetima ovog velikog stvaraoca, budući da su spomenička arhitektura i književno delo Bogdana Bogdanovića, čija je srž bio grad i njegovi simbolički i mitski elementi, obeležili više od pola veka kulturnog stvaralaštva na našim prostorima. A i danas uživaju veliko poštovanje.

– Ovo je godina u kojoj mi, sticajem okolnosti, promišljamo Bogdana. Kad to kažem, govorim o nečemu što se u životu čoveka dešava a to je smrt. U ovom slučaju Bogdanova smrt. A reč je o jednom od najvećih jugoslovenskih arhitekata 20. veka– kaže Đukanović, dodajući da ne bismo pogrešili ako bismo ga nazvali i jednim od najvećih svetskih mislilaca na temu arhitekture istog perioda.

– I zato, mi, njegovi studenti, a sada profesori na fakultetu, pokušavamo da našim studentima ponudimo Bogdana kao vatru na kojoj bi mogli i da se ogreju. Mene nije zanimalo šta oni misle o Bogdanu i šta suoni mogli da osvetle o njemu. Mene je zanimalo šta on može da osvetli u njima. Ispostavilo se da može mnogo.

Kako naš sagovornik ističe, iako ima različitih vrsta rascepa između Bogdanovića i današnjih studenata, počev od vremena i njegovih moralnih načelapa do načina razmišljanja, njega i njih veže jedan zajednički imenitelj – biti i ostati čovek.

– Studenti su to odlično shvatili i gledajući rezultate, čini nam se da je Bogdan odlično shvaćen i interpretiran, naravno na njihov način, samosvojno, u kontekstu generacije.

Ova nova kontekstualizacija našeg poznatog arhitekte organizovana je u okviru programa „Public Art & Public Space” koji je jedan od najangažovanijih na Arhitektonskom fakultetu i u okviru kojeg se, iz godine u godinu, realizuju projekti u vezi sa gradom i javnim prostorom, uz učešće studenata, eksperata i institucija iz kulture, nauke, privrede i društvenog života.

M. Dimitrijević