Vavilonci se prvi setili

Nova godina se proslavlja kao značajan događaj svuda u svetu. Ali, u mnogim kulturama i religijama se Nova godina, koja se prema dominantnom hrišćanskom, gregorijanskom kalendaru, proslavlja 31. decembra, ne proslavlja na taj dan (kod Kineza, Jevreja, muslimana, indusa, budista,…). Nauka smatra da su Novu godinu prvi počeli da slave stari Vavilonci pre više od četiri hiljade godina, koji su osnovali svoju državu u srednjem delu međurečja Tigra i Eufrata. U Vaviloniji je Nova godina počinjala sa mladim mesecom sredinom marta, otprilike u vreme prolećne ravnodnevice.

Ravnodnevica, ali jesenja, koja pada otprilike oko 21. septembra, bila je vreme za Asirce, Egipćane, Feničane i Persijance da slave neku svoju Novu godinu. Stari Grci su pak, svoje novogodišnje praznovanje tempirali za 21. decembar.

Rimljani su sve do 153. godine p. n. e. obeležavali početak godine 1. marta, kada su slavlje prebacili na 1. januar. Taj datum je prihvatio i sam Cezar u svom kalendaru 46. godine p. n. e.

Tokom srednjeg veka Nova godina se u mnogim zemljama Evrope slavila 25. marta. Prvi januar kao dan početka Nove godine je prihvaćen tek od 1582. godine sa uvođenjem reformisanog, gregorijanskog crkvenog kalendara. Mnoge druge nacije su nastavile da koriste stari kalendar Julija Cezara i njihov kalendar se svakih 127 godina udaljava za po jedan dan od zvaničnog, da bi danas bio udaljen 13 dana. Zato se Nova godina "po starom" slavi 13. januara.

Jevrejska Nova godina, koja se naziva još i "praznik truba" počinje prvog dana meseca Tishri, koji pada između 6. septembra i 5. oktobra. To nikada nije nedelja, sreda ili petak, kao ni dan punog meseca. Slavlje Jevrejske Nove godine koje traje dva dana je, u stvari uvod u desetodnevni post.

Slavlje Kineske nove godine, koje traje mesec dana i koje je obeleženo vatrometom, pucnjavom petardi, svakakvom pirotehnikom tog doba, uličnim radostima i slavljima, počinje između 20. januara i 19. februara u vreme prvog mladog meseca u Novoj godini. Novogodišnja noć u Kini počinje prvog dana njihovog lunarnog kalendara. Japanci su zvanično prihvatili novogodišnja slavlja između 1. i 3. januara, kao sav "napredni" zapadni svet, ali u nekim japanskim sredinama se vreme novogodišnje proslave ipak poklapa sa Kineskom novom godinom.

U Evropi se 1. januar, kao dan Hristovog obrezivanja, slavi da tako kažemo odskora – od VII veka. A taj dan, kao početak nove, bolje, srećnije i berićetnije godine, prihvata se kao slavljenički običaj. U Francuskoj tek 1563. u Holandiji 1575. u Firenci i Pizi 1749. i u Britaniji 1753. Venecija je "najluđu noć" prebacila sa 1. marta na 1. januar tek 1797. godine. A ruski car Petar Veliki je krajem XV veka, premestio početak godine sa 1. marta na 1. septembar. Da bi i Rusija tek u XVIII veku Novu godinu počinjala 1. januara.

Kraljevina SHS 1919. godine je prihvatila gregorijanski kalendar i 1. januar kao početak godine. Dakle od tada može da se kaže da novogodišnja noć u Srbiju stiže u ponoć 31. decembra. Ali da bi ostali originalni, Srbi su sačuvali i "malo" julijanskog kalendara, tek da mogu 13. januara da slave i svoju Srpsku novu godinu. Dakle, jedan narod a dve Nove godine.