Crteži na posteljini

U formiranju složene umetničke ličnosti Simonide Rajčević (1974), sa osobenostima tipičnim za njenu generaciju, rok muzika, umetnički filmovi i odabrana literatura, odigrali su presudnu ulogu. Iz tog konteksta, a u intenzivnoj umetničkoj praksi ove darovite slikarke, razvio se i njen aktivistički karakter u tematizaciji lociranih fenomena. Tako u svakom novom projekatu-izložbi ona zauzima analitičku poziciju istraživača koji nastoji da fokusira određena stanja i situacije iz realnog sveta. U kontinuiranom praćenju i predstavljanju ove umetničke aktivnosti tokom protekle decenije i po angažovana je i Galerija „Zvono”, u čijoj upadljivoj programskoj orijentaciji promovisanja stvaralaštva mladih umetnika ova slikarka zauzima istaknuto mesto.

„Ljudske aktivnosti. Bespomoćni”, novi rad Simonide Rajčević, potvrđuje njenu poetsku orijentaciju i spremnost na meru saradničkog kontinuiteta. Realizacija ovog jedinstvenog projekta predstavljena je malim segmentom u Galeriji „Zvono”, dok je centralni deo ove instalacije postavljen u Železničkom muzeju, ugodnom ali netipičnom prostoru za ovu vrstu radova.

Upadljivo je da slikarka ovim svojim projektom produbljuje određeni socijalni kontekst, a izborom artefakata intenzivira sopstveno prisustvo u stvarnom okruženju. Projekat je koncipiran u osetljivoj zoni ljudske privatnosti, sa idejom da osvetli relaciju i vreme, energiju realnih odnosa i njihove fiktivne projekcije.

Intimni prostor ove u osnovi dirljive vizuelne priče označen je sa 20 autentičnih postelja (slikarki bliskih ljudi), na dušecima za dve osobe i jednim video-radom koji zatvara ovaj tematski krug. Koncept ove instalacije je jednostavan, dušeci su uspravljeni, naslonjeni na zid galerije i kao dominantni objekti referiraju na čovekovo iskustvo u emotivnom, etičkom, estetičkom i materijalnom okviru njegove egzistencije. U tako postavljenom konceptu rada, komunikacijski kod i njegov energetski potencijal integrisani su u zonu izložbe koja istražuje odnos nečije prisutnosti i odsutnosti. Plohe belog krevetskog rublja preuzetog iz realnog životnog prostora, sa svim tragovima i znacima koje posteljinu čini našim najintimnijim prostorom između sna i jave, ispunjene su figuralnim crtežima koji upućuju na skup okolnosti u kojima te činjenice postoje.

Sam naslov projekta „Ljudske aktivnosti. Bespomoćni” pojačava ekspresiju idejnog i materijalnog bića radova, na kojima autorka interveniše bogatim figuralnim crtačkim tkivom, jer njene vešte ruke premrežavaju zapisima velike beline ovih nekadašnjih posteljnih čaršava. Sam rad, u ambijentu velikog i osvetljenog prostora Železničkog muzeja, poput razvijenog kolažnog eseja, fragmentizuje zonu različitog iskustva. U tim vizuelnim jedinicama, do metaforičnog su dovedene relacije vidljivih slika/crteža i reči/teksta sa crtežima omota za ploče čuvenih rok sastava. Oni poentiraju moć asocijacije, jer muziku sa ovih vinilnih ploča mogu „čuti” samo oni koji je već znaju. Aktuelni prostor ovog rada otvara prostor „ljudskih igara” zasnovanim na komunikaciji, intimnosti, vremenu, događaju….