Porfirije: Peranović je nasilnik

Crkveni sud Eparhije šabačke preduzeće mere iz  svoje nadležnosti čim „svetovni organi” dođu do relevantnih podataka i činjenica u vezi sa smrću štićenika kampa za lečenje bolesti zavisnosti u Jadranskoj Lešnici.

Kako se navodi u saopštenju Eparhije šabačke, na čijoj je teritoriji kamp kojim je upravljao osumnjičeni za ubistvo protojerej Branislav Peranović, organi eparhije sa velikim poverenjem budno prate korake u preduzimanju mera istrage koju vrše nadležni organi Republike Srbije.

„Sa velikim žaljenjem i bolom, Eparhija šabačka je primila vest da je na tragičan način izgubio život štićenik kampa za lečenje zavisnosti. Duboko žalimo za izgubljenim životom i upućujemo najiskrenije saučešće porodici upokojenog štićenika”, navodi se u kratkom saopštenju Eparhije šabačke. Osim saopštenja, u sedištu eparhije nisu želeli da daju  izjave u vezi sa ovim slučajem, pa čak ni da razjasne u kakvom je statusu bio protojerej Branislav Peranović i njegov centar „Sretenje”.

Na sajtu Centra za bolesti zavisnosti „Sretenje” navodi se da „svoju humanu delatnost obavlja pod nadležnošću Eparhije šabačke i Srpske pravoslavne crkve”.

Inače, SPC ima potpisane memorandume o saradnji u lečenju bolesti zavisnosti sa Ministarstvom zdravlja i Ministarstvom unutrašnjih poslova, ali se oni prvenstveno odnose na projekat „Zemlja živih”, koji je crkva pokrenula 2005. godine. Vladika jegarski Porfirije, koji vodi ovaj projekat, objašnjava za naš list da kampovi na čijem je čelu otac Branislav Peranović, nisu u mreži onih na koje se odnose sporazumi sa državom.

– Više puta sam za javnost razdvajao te njegove „projekte” i ono što mi radimo. A razlika je bezbroj. Između ostalog, štićenici u naše kampove dolaze svojevoljno, slobodni su da odu kad hoće, dok su u Peranovićev dovođeni i na silu. Takođe, nas su posećivali i nadležni iz Ministarstva zdravlja, dolazio nam je i ministar Ivica Dačić, sarađujemo sa lekarima, stručnjacima za bolesti zavisnosti. Svi su se oni, dakle, upoznali sa našim načinom rada i sa njima sarađujemo. Jedini instrument koji koristimo u našim kampovima je ljubav i strpljenje – kaže vladika Porfirije.

On navodi da je duboko potresen vešću da je jedan mladi život ugašen na nasilan način i da mu je neverovatno da otac Branislav Peranović nije na vreme sprečen da se bavi tako osetljivim poslom.

– Neverovatno mi je da je on nastavio da se bavi time i posle nedvosmislene osude Svetog arhijerejskog Sinoda 2009. godine, posle dešavanja u centru „Crna reka”. On se već tada pokazao kao nasilnik – kaže episkop Porfirije.

Na aktivnosti oca Branislava Peranovića po napuštanju Eparhije raško-prizrenske, patrijarh Irinej skrenuo je pažnju i ministru unutrašnjih poslova Ivici Dačiću, ističući da to što on radi nema veze sa crkvom. Upravo je zato nejasno kako je Peranović mogao da radi uz znanje i odobrenje čelnika Šabačke eparhije.

-----------------------------------------------------------------------------

Artemije „pomilovao” Peranovića

Tadašnji vladika Artemije  delimično je poslušao Sveti arhejerejski Sinod:  smenio je Branislava Peranovića sa mesta upravnika centra „Crna reka“  i objasnio da je pokrenuo protiv njega crkveno-sudski postupak. Međutim, kako je kasnije objavljeno u Aktu o kanonskoj odgovornosti raščinjenog episkopa Artemija, odluka Svetog arhijerejskog Sinoda da se „nakon nebivalnog skandala i opšte sablazni zbog premlaćivanja štićenika takozvanog Duhovno-rehabilitacionog centra ’Crna reka’”, centar ugasi, a protiv njegovog upravnika oca Branislava pokrene crkveno-sudski postupak, samo je delimično izvršena.

Raščinjeni vladika Artemije je oca Branislava smenio sa mesta upravnika centra, imenujući ga istovremeno za „savetnika pravoslavnom sveštenstvu Eparhije raško-prizrenske” za borbu protiv narkomanije. Protiv njega nije pokrenuo crkveno-sudski postupak, što je Artemiju  u Aktu o kanonskoj odgovornosti ubrojano u prestup neizvršavanje odluka Sabora i Sinoda. U istom dokumentu, na osnovu kojeg je, između ostalog, Artemije lišen arhijerejskog čina, navedeno je i da je „izgradnja Duhovno-rehabilitacionog centra ’Crna reka’ i njegova registracija kao svetovne ustanove u privatnom vlasništvu na crkvenoj imovini” jedan od vidova odvajanja delova Eparhije raško-prizrenske iz veze sa SPC, što je bio još jedan od prestupa za koji je optužen nekadašnji episkop raško-prizrenski.