Život u oblacima

Inspirisan pesmama Zdravka Čolića, mjuzikl „Glavo luda”, prema tekstu i u režiji Nikole Bulatovića, prikazuje uspon rok grupe „Zemljotres” koja sredinom osamdesetih godina iz provincije dolazi u Beograd da bi učestvovala (i pobedila) na takmičenju „Beogradsko proleće”. Iz ove linije radnje prelivaju se detalji koji gađaju pravo u centar u pogledu deziluzionističkog tretiranja pozadine uspeha u šou-biznisu – pogubnog uticaja slave koja dovodi do vrtoglavog gubitka ličnog identiteta, kao i neminovnosti bezočnog ponašanja na paklenom putu stizanja do cilja, popločanom raznoraznim gnusobama i hohštaplerajima. Paralelno sa ovim tokom radnje, upliće se i melodramska nit igre čiji su akteri Luka, pevač grupe „Zemljotres”, i njegova muza Ivana, između kojih se rađa ljubav, neostvariva zbog njihove pripadnosti različitim društvenim slojevima.

Aranžirane pesme Zdravka Čolića adekvatno su uklopljene u naraciju predstave, tematski se direktno nadovezuju na radnju, u vidu njenog komentara, ilustracije ili emotivnog produbljivanja: „Glavo luda”, „Afrika”, „Živiš u oblacima, mala”, „Zagrli me”, „Tvoje oči”, „Produži dalje”, „Pusti, pusti modu”, „Ti si mi u krvi” itd. Svojom iskusnom i nonšalantno ubedljivom igrom, posebno u dramskom pogledu, glumci čvrsto i stabilno utvrđuju strukturu predstave (njihovi pevački kvaliteti variraju). Žarko Stepanov u svakom pogledu uspešno igra Luku, rokera mekog srca (Hadži Nenad Maričić je drugi tumač lika, nastupa u alternaciji), a Jelena Trkulja, koja se bolje snalazi u dramskoj ulozi, igra njegovu izabranicu Ivanu, ranjivu i ženstvenu, ali i samosvesnu devojku koja ne pristaje na sve.

Dragan Vujkić Vujke samouvereno i vrlo prodorno oblikuje lik Ivaninog preterano strogog oca Milutina koji svima nameće vojničku disciplinu, tvrdoglav je i krut malograđanin opsednut društvenim statusom zbog čega koči ćerkinu sreću. Elizabeta Đorevska takođe sasvim sugestivno igra Draganu, njegovu suprugu i Ivaninu majku, liberalnu i popustljivu, dok Ljiljana Stjepanović nastupa u ulozi Lukine samohrane majke koja je prinuđena da rinta kao kafe kuvarica da bi iškolovala sina, trpeći poniženja od Milutina koji je njen naduveni direktor. Uglavnom su uverljivo ostvareni i ostali likovi, producenta Mitića alavog na pare (Milan Milosavljević), Ivanine nerazdvojne drugarice Jasne (Milica Janketić), Lukinog kompanjona Jugoslava (Milan Antonić), ocvale Sonje, aždaje iz sveta šou-biznisa (Dušica Novaković), teatralno razmažene londonske bogatašice Lusi (Marina Aleksić), muzičara Milana (Slaven Došlo) i Violete (Snežana Jeremić Nešković). Koreografija je stilizovana (Nebojša Gromilić), plesači u nekoliko scena prate radnju, čineći scenske prikaze spektakularnijim, mada bi njihova ukupna igra mogla da bude zategnutija, motivisanija.

Pohvalna je ideja da se na srpske pozorišne repertoare uvede mjuzikl na ovaj način zasnovan na popularnoj muzici jednog autora, pri čemu je izbor Zdravka Čolića verovatno najbolji mogući, imajući u vidu njegovu široku popularnost koja bi trebalo da bude dobro iskorišćena u komercijalnom pogledu produkcije. U predstavi su bitni i tematsko-dramski potencijali konteksta radnje u smislu bavljenja vremenom osamdesetih godina u Jugoslaviji, diskretnoj problematizaciji jugoslovenskog nasleđa i oživljene jugo-nostalgije. Putem frekventnog emitovanja segmenata radijske emisije „Dogodilo se na današnji dan”, u predstavi se precizno određuju vremenski tokovi odvijanja radnje, ali se ističu i detalji iz društveno-političkog života koji blago aktiviraju i vezu između individualnih života likova i društvenih okolnosti (uticaj partije, počeci problema na Kosvu itd).

Ova vrsta prakse, stvaranja mjuzikala izgrađenih na muzici jednog popularnog izvođača, vrlo je česta po vestendovskim pozorištima u svetskim metropolama jer donosi komercijalno plodonosnu sintezu dramskog, muzičkog, plesnog izraza i pop kulturnog nasleđa, odnosno spektakularnu formu koja se nalazi između teatra i pop koncerta (mjuzikli izrasli na pesmama Abe, Bitlsa, Majkla Džeksona, grupe Kvin). Produkcija ovakvog komercijalnog pozorišta bez estetskih pretenzija svakako treba da bude prisutna i na našim scenama, naročito na repertoaru Pozorišta na Terazijama koje je jasno profilisano u tom smeru. Ali, imajući u vidu da su veštine izvođača, njihove plesne, muzičke, dramske sposobnosti, noseći stubovi ove vrste spektakularnih predstava, one moraju biti dovedene do perfekcije. A za to je, u ovom našem slučaju, potrebno još malo napora i truda.