Stanković investira u modu

Za razliku od fudbalskih asova u najrazvijenijim evropskim zemljama, za koje se često potencira da od evra prave dva, naši poznati fudbaleri retko se odlučuju za ozbiljnije investicije u domovini. Tek ih je nekoliko deo novca od milionskih transfera uložilo u Srbiju, više po nagovoru i savetu prijatelja, nego što je to planski osmišljeno. Srpski fudbalski internacionalci, za sada, ne vide interes za veća investiranja, pogotovo što za tako nešto ne postoje dobre okolnosti, a veliki problem predstavlja i nedostatak jasne zakonske regulative.

Bivši reprezentativac i nekadašlji golgeter Partizana Mateja Kežman, koji je posle holandskog PSV-a, engleskog Čelzija i madridskog Atletika, sada član najpopularnijeg turskog kluba Fenerbahčea, pre nekoliko godina otvorio je sportski centar na Adi Ciganliji, što je privuklo veliku medijsku pažnju. Sličnim putem krenuo je takođe bivši "partizanovac" Igor Duljaj, prvotimac ukrajinskog Šahtjora iz Donjecka. Duljaj u rodnoj Topoli gradi sportski centar.

Kapiten reprezentacije Srbije i fudbaler milanskog Intera Dejan Stanković, sa poznatim italijanskim fudbalskim vedetama Paolom Maldinijem i Kristijanom Vijerijem pokrenuo je modnu liniju "svit jirz" ("slatke godine"), čije je predstavništvo u centru Beograda na glamurozan način otvoreno u septembru 2005. godine. Istog dana svečano je otvoren i Stankovićev eksluzivni restoran na Vračaru "Pjetro del Oro", uz prisustvo velikog broja gostiju, među kojima je bilo i nekoliko fudbalera Intera.

Od naših fudbalskih trenera najveći investitor je Milorad Kosanović, bivši direktor novosadske Vojvodine i trener Crvene zvezde, koji je u Kini kao fudbalski stručnjak ostvario istorijske uspehe. Kosanović je vlasnik kafića "Dorija" na stadionu Vojvodine, u kome mu je nekada partner bio sadašnji pomoćni trener Intera Siniša Mihajlović, a vodi i uspešnu građevinsku firmu, uglavnom za izgradnju stanova u Novom Sadu.

Zanimljivo je naši bogati fudbalski internacionalci, recimo da nedaljna plata Nemanje Vidića u Mančester junajtedu iznosi 50.000 funti, ni ne pomišljaju da ulažu sredstva u domaće klubove, u kojima su se afirmisali. U tom pogledu, neophodna je njihova bolja edukacija, ali i država bi morala da im omogući povoljaniji ambijent, da novac zarađen van zemlje konačno počnu da ulažu u Srbiju.