Da nije žena – propast!

Berlin- Ako je suditi po prvim festivalskim danima i filmovima viđenim u glavnom takmičarskom programu, sve mi se čini da će žiri morati da snizi svoje kriterijume kako bi, među ne preterano ubedljivim delima, pronašao ono vredno nagrađivanja „Zlatnim medvedom”.

Ni ruski film „Dug i srećan život” Borisa Hlebnikova, nije ostavio preterano snažan utisak, iako je reč o ljudskoj egzistencijalnističkoj drami sa puno potencijala, priči o tragediji pristojnog čoveka koji ne pristaje da utone u živo blato korupcije i pohlepe. Američkom filmu „Neophodna smrt Čarlija Kantrimena” debitanta Frederika Bonda, nije uopšte mesto u glavnom takmičarskom programu, ali je valjda to što u njemu glavnu ulogu igra popularni Šija Labef, bio dovoljan argument Diteru Kosliku da ga programira tamo gde mu nije mesto. Bondov „Čarli Kantrimen” je neprepričljiva izmišljotina,lakonsko i plitko poigravanje sa onim – „kako mali Perica zamišlja egzotični istok Evrope”. Glavni junak ničim izazvano kreće iz Amerike za Bukurešt gde se dešava radnja filma, usput izvršava obećanja data duhovima mrtve majke i naprasno umrlog saputnika u avionu, sreće ljubav svog života i suočava sa opasnim rumunskim kriminalcima. Drugim rečima, budalaština.

Razočaravajući je i igrani film, inače vrsnog kanadskog dokumentariste (i filmskog kritičara) Deni Kotea, pod nazivom „Vik i Flo su srele medveda”. Posle obećavajućeg početka i upoznavanja sa glavnim junakinjama, sledi serijal neopravdanih ekscentričnosti, bizarnosti i misterija, kao i gradnja veštačkog sveta, koji odbija gledaočevu pažnju.

Povoljnije utiske ostavila su tri filma sa prilično snažnim ženskim likovima. Nemački film „Zlato” Tomasa Arslana, sa Ninom Hos u glavnoj ulozi, revizionistički je vestern, vizuelno raskošna period-drama sa jakim osećajem autentičnosti, priča o nemačkim imigrantima u Americi koju trese „zlatna groznica”. Arslan se čvrsto drži svih poznatih standarda filmova o Divljem zapadu, ali je najveštiji u naglašavanju surove realnosti. Filmu ozbiljno nedostaje emotivnost i po koja trunka humora. Partner Nini Hos, u ulozi čvrste i u svojim odlukama nepokolebljive žene jeste Marko Mandić, slovenački glumac i evropska filmska zvezda...

Iako sredovečan, i lik Glorije u istoimenom filmu čileanskog reditelja Sebastijana Lelija, veoma je privlačan. Ovo je do sada i najprivlačniji i najtopliji film u zvaničnom glavnom programu. Leliova „Glorija”, u kojem je izvrsna glumica Paulina Garsija, tragikomedija je o krhkosti nade i bolnosti životnih istina i čvrsto sazdan portret 58-godišnje razvedene žene, koja ima snagu da izbori sa usamljenošću i odbačenošću i suprodstavi vrtlogu suprotstavljenih osećanja.

Za gledanje je privlačan i francuski film „Monahinja” Gijoma Niklua, još jedna od mnogih ekranizacija romana Deni Didroa (najpoznatija je ona sa potpisom Žaka Riveta iz 1966. sa Anom Karinom u glavnoj ulozi), za svoje vreme smelom kritikom crkve. Nikluova verzija je više koncentrisana na sudbinu mlade žene, koja se bori protiv nemilosrdnog sistema, a koji uništava pojedinca i sa lakoćom se razvija u univerzalnu bezvremenu dramu. U ulozi devojke koja postaje monahinja, suprotno svojoj volji i verovanjima, je mlada francuska glumica Polin Etijen, a u filmu igra i Izabel Iper...

-----------------------------------------------------------------------------

Izvrstan Bogdan Diklić u „Odbrani i zaštiti”

Beogradski filmski glumac Bogdan Diklić, zaslužio je svaki aplauz koji je dobio posle premijere hrvatsko-bosansko-hercegovačkog filma „Odbrana i zaštita” Boba Jelčića, o ožiljcima koje je na Mostar i njegove žitelje ostavio rat i podela grada na hrvatski i muslimanski deo. Sa partnerkom Nadom Đurevskom, Diklić nosi ovaj mentalitetski, disharmonični i po unutrašnjem osećaju ljudi, katastrofičan i beznadežan film, u kojem je Jelčić kao reditelj beskompromisan i u izrazu i u stilu, bliskom „Dogmi”...