Moravski manastiri

Područje srednjeg Pomoravlja, od sela Gložane (opština Svilajnac) uzvodno može da se nazove moravskom Svetom gorom. Na desnoj obali Velike Morave nalaze se manastiri: Tomić, Dobreš, Devesinje, Radešin, Ivković, Zlatenac i Miljkov manastir (ranije Bukovica). Većina ovih manastira su aktivni, dok su Dobreš i Devesinje u ruševinama. Za turiste i izletnike najatraktivniji su Zlatenac i Miljkov manastir. Do njih se stiže od Svilajnca, preko sela Crkvenac i Gložane asfaltnim putem posle desetak kilometara.
Miljkov manastir potiče iz 1374. godine. Do 1787. zvao se Bukovica. Te godine (pošto su ga Turci spalili) obnovio ga je trgovac iz Gložana Miljko Tomić pa je kasnije po njemu i dobio ime Miljkov manastir. Nekoliko vekova ova svetinja predstavlja centar pravoslavlja u srednjem Pomoravlju.

Oko 1420. godine ovde je (kao i u Manasiji) radila prepisivačka škola. Resavski vojvoda Stevan Sinđelić, poznat po junaštvu u bici na Čegru, završio je školu u Miljkovom manastiru. Početkom XIX veka Miljkov manastir je bio mesto okupljanja Karađorđevih ustanika zbog čega mu je vožd 1808. godine darivao zvono sa natpisom: "Liveno za vlade Vrhovnog Vožda naroda Serbskog Georgija Petroviča". Posle sloma ustanka Turci su spalili manastir. Delimično je obnovljen 1820. godine, a sadašnji izgled datira posle obnavljanja 1856. godine.

Pravi biser moravskih manastira je Zlatenac na desnoj obali Velike Morave sagrađen u vreme despota Stefana Lazarevića. Despot ga je gradio za "ljude od nauke" i u njemu je radila popularna prepisivačka škola. Kao i drugi manastiri, i Zlatenac je doživeo sudbinu višestrukog rušenja i obnavljanja. Sestrinstvo Zlatenca obrađuje nekoliko hektara zemlje, gaji pčele, a poseduje i vodenicu vitlaru na Moravi (kraj manastira) koju je Zlatencu darivao Milan Ilić iz obližnjeg sela Brzan. Sem vernika ovaj manastir posećuju turisti i izletnici i dive se njegovoj lepoti i prirodi koja ga okružuje.