Ubijani bez suda na šabačkom mostu

Šabac – Okružni sud u Šapcu rehabilitovao je čuvenog predratnog inženjera Aleksandara Bučina, koji je 27. oktobra 1944. godine lišen života iz ideološko-političkih razloga, od pripadnika partizanskog pokreta, a bez odluke suda i sprovedenog postupka. Bučin je peti na spisku uglednih građana, likvidiranih na savskom mostu odmah po oslobođenju Šapca, čija je tragična sudbina decenijama bila zabranjena tema u gradu. Ovih dana, pred istim sudom usvojeno je još nekoliko zahteva za rehabilitaciju žrtava komunističkog progona i nasilja.

Aleksandar Bučin rođen je u Moskvi 1902. godine, gde je završio osnovnu školu, a zatim se sa porodicom preselio u Rostov na Donu. Oktobarska revolucija (1917) zatekla ga je kao kadeta carske vojne akademije, iz koje je krenuo u emigraciju i stigao u Srbiju. U Beogradu je mladi Bučin završio gimnaziju, pa Građevinski fakultet (1925). Kao diplomirani inženjer, nekoliko godina je radio na hidrometrijskim merenjima Dunava, Save, Tise, Drave, Velike Morave, Timoka, Peka i Mlave.

Sa rešenjem o zaposlenju Ministarstva građevina, Bučin je u Šabac došao 21. februara 1930. godine. U ovom gradu uradio je generalni regulaciono-nivelacioni plan, plan vodovoda i kanalizacije varoši, projekte za upravnu zgradu "Zorke", stambenu koloniju iste fabrike, gradsku tržnicu, marvenu pijacu... Bio je nadzornik gradnje hotela "Zeleni venac", a od 1932. godine posedovao je i sopstvenu firmu za projektovanje i izvođenje građevinskih radova.

Zahtev za rehabilitaciju inženjera Bučina podnela je njegova ćerka Tatjana Bučin-Pavlović, koja je navela da se otac nije bavio politikom i da nije bio ni na jednoj ideološki suprotstavljenoj strani. Bila je prisutna kada je uhapšen 24. oktobra 1944. godine u njihovoj porodičnoj kući u ulici Laze Lazarevića, odakle je odveden u zloglasni šabački Okružni zatvor. Istoga dana, majka Ružica, brat Dimitrije i ona izbačeni su na ulicu, a sva imovina im je konfiskovana u korist nove vlasti.

Četiri dana kasnije, na zgradi sadašnjeg Narodnog muzeja i na izlogu takozvane Rankovićeve apoteke izašao je spisak sa imenima 36 poznatih Šapčana, koji su kao "narodni neprijatelji" pogubljeni na železničkom mostu. Iako se ime inženjera Bučina nalazilo na petom mestu, porodica nikada nije dobila zvaničan akt o njegovoj smrti (takođe ni porodice ostalih žrtava). U kuću Bučinovih uselilo se odeljenje Uprave državne bezbednosti za okrug podrinski. Ovaj spratni objekat u centru grada još se nalazi u posedu policije.

Okružni sud u Šapcu rehabilitovao je i žandarmerijskog narednika Milana Milanovića (rođenog 1896) koji je kao i inženjer Bučin, ubijen bez sudskog postupka na savskom mostu. Na istom stratištu ugasio se i život (takođe rehabilitovanog) šabačkog opančara Dragutina Dragaševića (rođenog 1891) kome je najveći "greh" bio što je među egzekutorima imao dužnike. Usvojen je i zahtev za rehabilitaciju zemljoradnika Budimira Protića (rođenog 1906) iz Bele Crkve, streljanog na mostu 8. decembra 1944. godine.