Šta je to korektno danas?

Muzej savremene umetnosti Vojvodine u Novom Sadu ambicioznom programskom koncepcijom i agilnošću postao je primer institucije koja ostvaruje visoke/pristojne profesionalne standarde. Tako i postavka posvećena vizuelnom stvaralaštvu Uroša Đurića (1964) predstavlja veoma ozbilju prezentaciju fokusiranu na sve bitne segmente ovog opusa. Đurić je jedna od kultnih ličnosti urbanog Beograda, vizuelni umetnik, angažovani intelektualac afirmisan i kao glumac i radio voditelj. Muzika je, takođe, važna u formiranju njegovih izoštrenih stavova, posebno u tinejdžerskom uzrastu kada je bio jedan od protagonista beogradske pank scene. Tokom dve i po decenije hrabro, često ekscesno delovanje umetničkog aktiviste (sa pokrićem) pozicioniralo je Đurića kao lidera među onima koji su iritirani i provocirani paralelnim rađanjem sveta turbo-folk kulture, pomerali ustajali vazduh u konfuznoj, malograđanskoj sredini frustriranoj egzistencijalnim beznađem, haosom, ratom i tranzicijom. Van svake sumnje, na problematizovanju mesta, uloge i značaja umetnosti (pa i umetnika), fenomenu danas usijanom od aktuelnosti, utemeljen je Đurićev stvaralački sistem. Naime, u njegovoj multimedijalnoj, razuđenoj i subverzivnoj umetničkoj praksi simptomatična problemska čvorišta su kontekst i identitet. Fenomen konteksta i identiteta u sistemu Đurićevog rada u službi su identifikovanja različitih modela društvene patologije sa naglaskom na ideologiju populizma. Tako Đurić u svojim slikama, crtežima, fotografijama, video-radovima, dokumentima, režira situacije, simulira stanja, kombinuje i skenira društvene fenomene, izmeštajući značenja remeti stereotipe i mitove. Naime, jedan od ključnih fokusa Đurićevog umetničkog rada je promišljanje odnosa između umetnosti i ­po­pularn­e k­ul­tu­re. Početak njegovog stvaralaštva obeležen je slikarskim delima i izlaganjem sa Stevanom Markušem. Zajedničkim Manifestom Autonomizma iz 1994. godine slikari proglašavaju vrhunski princip svoje umetnosti. Đurić je poznat u kulturnoj javnosti i kao U-ĐU. U percepciji faze figurativnog slikarstva vidljiv je njegov konceptualni princip, energetski naboj,kao i ironijsko-dišanovska konverzija čitljivog.

Ikonografija narativnog sloja svedena je i pojednostavljena do strip-situacija u kojima je akter Supermen-Đurić, a naslovi humornog tona „Dva najveća srpska slikara u brišućem letu” ili „Autoportret s Fantomom” naglašavaju vezu vizuelnog i idejnog koncepta rada. Svakako, jedan od umetničkih uzora u Đurićevoj slikarskoj praksi je i Maljevič i njegova supremacija čiste vizuelne senzibilnosti.

Na postavci u Novom Sadu značajni prostor posvećen je „Populističkom projektu” koji, kao rad u procesu, problematizuje različite fenomene društvenog sistema čijije imperativmoć politike, medija i biznisa. „Ako je tržište bog,onda je senzacionalizam njegov apostol”, izjavio je jednom prilikom Đurić,reagujući na kontekst vremena pobrkanih vrednosti, sa upadljivom sklonošću ka sjaju spektakla i banalnoj površnosti.

Već drugu deceniju „Populistički projekat” se razvija u ciklusima „Slavni”, „Pioniri” ili „Bog voli snove srpskih umetnika”, a njegov ironijski pojam kulture i slojevito čitanje doneli su Đuriću značaju umetničku afirmaciju i na međunarodnoj sceni.

Autoportreti autora pojavljivali su se u različitim segmentima ovih projekata, što je manje od narcizma,a više od komunikacijske hrabrosti. Tako, umetničku filozofiju javne vidljivosti i relativizovanje intimnog i javnog istražuje u svom radu „Slavni”,fotografišući se sa poznatim ličnostima iz javnog života,ali i sa estrade, ponavljajući dilemu: šta je zapravo vrhunac društvenog postojanja?

Rad „Pioniri” produbljuju ideološki stereotip, a veliki segment rada „Bog voli snove srpskih umetnika” posvećen je fudbalu, univerzalnoj religije današnjice. U kontekstu igre i njene manipulacije,Đurić se fotografiše sa fudbalerima i timovima poznatih klubova u kojimaje on u dresu igrača broj 12, metaforična igra 12. apostola.

Kompleksan video-rad „Društveni portreti” na sofisticirani način kamerom skenira anonimne i poznate ličnosti ukidaju svaku moguću društvenu hijerarhiju.

Dokumentarni video-rad „Aproprijacije 1” referiše na istorijske činjenice isusret Hitlerai knezaPavla. Multimedijalni rad „Paralelni život” tendira autorefleksivnu moć medijske simulacije i spinovanja montiranih događaja i situacija.

Izbor iz opusa Uroša Đurića predstavlja do sada najobuhvatniji portret ovog energičnog, inteligentnog i lucidnog vizuelnog umetnika.

U autorskom tekstu Nebojše Milenkovića, koji je i kustos ove postavke, nalazi se iključ za razumevanje drugog dela naslova izložbe „Ko se žuri - uleti mu Đurić”,koji se povezuje i sa naslovnom stranom kataloga i pesmicom koja se sluša iz ofa na samoj izložbi. Strategija razbijanja stereotipa inicirana pitanjem: „A šta je to korektno danas?”