Generacija bez budućnosti

Akteri i izvođači predstave „Slučajevi – Izgubljeni u Srbiji”, autorskog projekta reditelja Kokana Mladenovića su deca uzrasta između deset i dvadeset godina: Uroš Rakić, Jelena Blagojević, Vida Stanić, Katarina Petruševski, Aleksa Jovčić, Milica Božić, Nevena Mijatović, Andrija Ražnatović, Anica Ražnatović, Galja Butrić, Marina Kecman, Tamara Tamburić, Stefan Ivković, Milja Mladenović, Gligorije Marinković, Jelena Ivković, maja Milić, Marko Despotović, Darko Mršević, Nikola Stanimirović, Ida Urošević, Matija Conić, Alisa Radaković, Igor Ilić, Marko Veličković.

 Predstava je koncipirana kao sklop njihovih songova, ličnih ispovesti, kraćih dramskih scena u kojima oni igraju svoje roditelje, uglavljeni u kartonske makete, kao i teatralnih scena koje ironično izobličavaju našu televizijsku svakodnevnicu, krupan uticaj estetski poražavajućih tursko–indijskih serija (dramaturg Branislava Ilić). Akteri dosledno grade realno sumoran odraz savremenog srpskog društva iz kojeg se preliva beznađe, puna dezorijentacija, gubitak svakog reda i smisla, sredine iz koje su sve vrline odlučno proterane na đubrište istorije i sećanja, dok su njihovo mesto divljački zauzeli primitivizam i bahatost, novi (tragično poželjni) modeli ponašanja.

Na tematskom planu se izdvajaju motivi suočavanja pripadnika još jedne izgubljene generacije sa nizom nerazumevanja u porodici, školi, društvu. Ta suštinska izolovanost današnje dece u Srbiji proizvodi njihovu usamljenost, zbunjenost, strahove, koji dalje generišu eksplozivan bes, često artikulisan kao žilava mržnja prema manjinama – etničkim, seksualnim, verskim. Stil igre je ubojito direktan, pamfletski prodoran, frljićevki glasan, u skladu sa neodložnim, vrelim temama koje predstava izliva. Buka, grubost i snažni udarci do otreženjenja, i aktera i gledalaca, ovde su raskrčujuće sredstvo u procesu (samo)osvešćivanja, slamka za davljenike koji se batrgaju u punom rasulu življenja na ovom delu Balkana.

Iz horskih scena, songova koji su, između ostalog, prepevi pesama Marčela (reprezentativna „Kuća na promaji”), isplivavaju lične priče ove dece, njihovi individualni glasovi i iskrene ispovesti, isprepletane i sa statističkim podacima koji otkrivaju da 44 odsto srpskih srednjoškolaca nikada nije putovalo u inostranstvo, da oko 40 procenata svakodnevno igra kompjuterske igrice, a da čak 52 odsto srednjoškolaca svoju budućnost vezuje za život u inostranstvu itd. Brojne scene su izgrađene na principu suprotnosti koji funkcionalno izražava dvoličnosti u našem društvu (na primer, scena koja otkriva aferu u crkvi, kroz slučaj Vladike Pahomija).

Vrlo je potresno finale predstave u kome svi izvođači na sceni stoje sa koferima i pasošima u rukama, dok se sa razglasa bolno izlistavaju njihova imena i svetski gradovi u koje se spremaju da odu, sa nadom da će tamo započeti nove živote, sa više mogućnosti, onih koje njihova zemlja nije bila u mogućnosti da obezbedi. Važno je naglasiti i to da autori predstave ne ispisuju samo posledice, faktokrafiju društvenog sunovrata, već i njihove uzroke, koji leže u kontinuiranim razočarenjima, u istrulelim porodičnim odnosima, u velikom uticaju košmarno ponavljanih laži u medijima...

Posebna vrednost predstave Kokana Mladenovića je i u tome što je izvode glumci koji još nisu profesionalci, već polaznici studija glume u Dadovu. Oni nose jednu istinsku, raskošnu scensku energiju, nesputanu i korenitu, posebno delotvornu u kombinaciji sa dokumentarističkim utemeljenjenjem igre.