Mizerna Mizeri, nadahnuta Florens

Predstava „Mizeri” reditelja Petra Popovića,nastala prema motivima istoimenog romana Stivena Kinga, duodramsko je delo koje trilerski tretira teme književnog stvaranja, uspeha i nagrada, sujeta i odnosa prema sopstvenom delu, kao i neophodnosti stalnih ličnih preispitivanja. Izbor produkcije ovog teksta i nije za neku pohvalu, zato što su njegove teme postavljene previše uopšteno, nama danas irelevantno. Scenski tekst nema ni komercijalne ni provokativne potencijale, nije dramski prodoran, čak ni zabavan (dramaturg Miloš Ilić).

Svetozar Cvetković, u ulozi uspešnog populističkog pisca Pola Šeldona, i Anica Dobra, u liku Polove obožavateljke, opsesivne medicinske sestra Eni Vilks, iskusni su glumci, te je njihova igra uglavnom korektna, ali ne i nadahnuta. Ovo je vrsta pozorišta u kojoj je kvalitet glume ključan za uspeh, zato što je najveći deo pažnje gledalaca usmeren na odnos koji likovi stvaraju, a činjenica da njihova igra nije superiornija, virtuoznija, drugi je razlog za tvrdnju o mlitavosti predstave (stiče se utisak da su glumci nemotivisani, usiljeni, u sputavajućem grču). Treće, rediteljski stil interpretacije teksta je ograničen, jednodimenzionalan, utemeljen je u realizmu, sa blagim farsičnim iskliznućima. Tu nema metaforičnosti, ni finijeg dodavanja začina apsurda, što bi ovde bilo sasvim prirodno, a što bi, na primer, učinilo radnju slojevitijom, značajnijom.

Na suprotnoj strani, predstava „Slavna Florens”, nastala prema tekstu savremenog engleskog pisca Pitera Kviltera, u režiji Đurđe Tešić, slučaj je pitkog, suptilnog i uspešnog komercijalnog komičnog pozorišta. Protagonistkinja je Florens Foster Dženkins, američka operska pevačica koja je živela u prvoj polovini dvadesetog veka, i bila poznata po bolnom odsustvu talenta, i istovremenoj odlučnosti da ga neprestano pokazuje. Imajući u vidu istinu da ne postoji loš publicitet, ona je stekla ogromnu popularnost i brojne obožavaoce, na temeljima svoje zarazne upornosti, odlučnog odbijanja da bude slomljena na putu ostvarenja svojih snova, uprkos bezbrojnim iskušenjima. Radnja Kvilterove komedije se dešava 1944. godine, u jeku rata i u poslednjoj godini Florensinog života. Njen specifičan život i rad su prikazani kroz četiri scene, situacije koje imaju sjajne komičke potencijale zbog nesklada želja i mogućnosti protagonistkinje, kao i zbog recepcije njene publike, vrlo neobične motivacije.

Gorica Popović igra ekscentričnu kreštalicu Florens sa prirodnošću, ležernošću i odlučnošću, impresivno oblikujući lik žene kojoj je grozno javno pevanje smisao postojanja. Ivan Mihailović stvara lik Kozma Mek Muna, pijaniste koji prati Florens na njenim nastupima, jednog feminiziranog tipa, vrlo engleskog, rezervisanog, uvoštenog. Tokom radnje predstave, on doživljava transformaciju od ciničnog komentatora Florensinog razarajućeg glasa do njenog ljubaznog zaštitnika. On takođe nastupa u ulozi naratora radnje, dajući igri epske dimenzije. Tamara Dragičević spretno predstavlja tri različita lika, obojena karikaturalnom krutošću. U prvoj sceni igra brbljivu Florensinu služavku Mariju koja toroče na španskom, u drugoj takođe prenapadnu, izveštačeno koketnu Florensinu prijateljicu Doroti, a u trećoj sterilnu i iritantnu štreberku gospođu Verinder Geđ, koja po svaku cenu želi da zaustavi Florensino disharmonično pevanje.

Izgled scenskog prostora je preliven ironijom, kičasto je uokviren crvenim zavesama i lampicama u obliku srca (scenograf Zorana Petrov). Kostimi su saglasno kičasti, posebno u slučaju Florens, što naglašava utisak o njenoj ukupnoj nezgrapnosti, kao i komička značenja (kostimograf Gorica Popović).

„Slavna Florens” Pitera Kviltera u režiji Đurđe Tešić je predstava koju će publika voleti, zbog neobavezujuće, elegantne komike koja je osnovni smisao njenog postojanja. To je potpuno prihvatljivo, ne mora svaki oblik teatra da bude društveno angažovan, politički ubojit. Vešto napisan tekst, nadahnuta gluma i odmerena komika radnje, karakteristike su koje ubedljivo pravdaju ovu produkciju, što se nažalost ne može reći za slučaj „Mizeri”.