Pučista i ratnik

Rudničko-takovski kraj je imao mnogo učesnika Velikog rata; najviše ih je što su plug i motiku zamenili puškom, ali ih je bilo i među vojno obrazovanim pripadnicima srpske vojske. Jedan od takvih je i Jovica Jovičić (1877–1949). Milanovački penzioner Tomo Jovanović, hroničar sela Velereč, istraživao je Jovičino dalje poreklo, ali nije došao do nepobitnih činjenica, jer se autori studija o poreklu stanovništva međusobno ne slažu. Prema Milenku Filipoviću, Jovičići su jedan od ogranaka loze Oputića iz sela Osječani kod Doboja. Mihailo Kale Milovanović, pak, tvrdi da su Oputići potomci kneza Milutina Boškovića iz Orje Glave u Drobnjacima (Crna Gora) koji je, na razmeđu 17. i 18. veka, pred Turcima pobegao u selo Brusnicu, a deo familije se preselio u susednu Velereč.

Bilo kako bilo, u Velereči nema Jovičića već više desetleća; Jovica je jedan od poslednjih, a napustio je selo posle osnovne škole. Po završetku šestog razreda gimnazije u Kragujevcu, 1894. godine, postao je vojnoakademac u Beogradu. Napredovao je prilično brzo, čemu su (možda) doprinele tri okolnosti: Majski prevrat, ženidba Danicom, mlađom od dve kćeri đenerala Stepe Stepanovića, i učešće u ratovima od 1912. do 1918. godine. Sa 30 godina je bio pešadijski kapetan, u 38. godini pukovnik.

Balkanske ratove Jovica je proveo u štabu Dunavske divizije prvog poziva, a na početku Prvog svetskog rata našao se na čelu 7. pešadijskog puka. Teže je ranjen u čuvenoj bici na Ceru. Sa srpskom vojskom je prešao Albaniju, sa svojim pukom učestvovao u probijanju Solunskog fronta, istakavši se hrabrošću i znalačkim komandovanjem svojim pešadincima. Prvih godina po završetku Prvog svetskog rata bio je načelnik đeneralštaba jedne divizijske oblasti. Uz ostala odlikovanja, na prsima je poneo i Karađorđevu zvezdu 4. stepena. Penzionisan je 1925. godine u činu divizijskog đenerala.

U njegovom životopisu je i učešće u Majskom prevratu, 1903. godine, kada su ubijeni kralj Aleksandar Obrenović i kraljica Draga. Kao mlad oficir (imao je 25 godina) pridružio se pučistima. Njegov zemljak, književnik Dragiša Vasić, spominje ga u svojoj knjizi „Devetstotreća”, gde, između ostalog, piše:

„Pešadijski poručnik Jovica Jovičić jeste onaj oficir koji je, iz gornjeg grada, gde su bili smešteni, uzbunio i pod svojom komandom poveo ona dva bataljona 6. puka sa kojima je, posle kratkog sukoba sa žandarmerijom na Terazijama, ubrzo u određeno vreme stigao pred Dvor”.

Jovica Jovičić je umro 1949. godine i sahranjen je u porodičnoj grobnici Dragomirovića, na Novom groblju u Beogradu. Milica, starija kćerka Stepe Stepanovića, bila je supruga Koste Dragomirovića, pa otuda zemni ostaci njenog zeta i Kostinog pašenoga počivaju na tom mestu.