„Istoričar" Zlatko

Istoričar Zlatko Hasanbegović školovao se u rodnom Zagrebu, gde je doktorirao disertacijom „Jugoslovenska muslimanska organizacija u političkom životu Kraljevine Jugoslavije 1929–1941”.

Zlatko razume snagu prošlosti u kreiranju budućnosti države koju vidi jedino na temelju devedesetih, kada je, kaže, Hrvatska iz rata izašla kao istinski pobednik. Njegova prošlost, čiji je najbolji koncentrat njegova rečenica „Antifašizam je floskula i ne postoji u izvorišnim osnovama hrvatskog Ustava”, za nepunih deset dana, koliko je na čelu Ministarstva kulture, uvrstila ga je u najosporavanije ministre svih 13 hrvatskih vlada. Što se oponenata tiče, jedina floskula je Zlatkovo ustoličenje u kulturnom resoru.

Javnost mu spočitava da se nijednom kulturnom aktivnošću, a kamoli projektom, nije istakao na kulturnoj sceni. I nije, ali je već uspeo da inspiriše. Njegovom izjavom „antifašizam je floskula”, ispisanom na zgradi Ministarstva, umetnici su mu poželeli dobrodošlicu prvog dana dužnosti, na koju je stupio s mesta naučnog asistenta Instituta društvenih znanosti „Ivo Pilar”.

Postao je predmet umetničkog izražavanja, a istog dana aktivisti su postavljanjem mrtvačkog sanduka ispred zgrade i sveće na prozoru simbolično pokopali resor.

Hasanbegović je predsednik Nadzornog odbora Počasnog blajburškog voda. Saradnik je brojnih inicijativa za utvrđivanje žrtava poratnog komunističkog režima. Bio je predsednik omladine Hrvatska čista stranka prava, koja veliča delo Ante Pavelića.

U Blajburgu je 2012. godine rekao da mesto na kojem stoji, „a gde je Jugoslovenska armija 1945. godine počinila zločine nad hrvatskim civilima, zarobljenim vojnicima i austrijskim stanovništvom, nije samo toponim, već simbol neslobode Hrvata u komunističkoj Jugoslaviji. Najveća tajna titoizma i simbol stradanja svih žrtava jugoslovensko-komunističkog terora. Seme Hrvatske rođene devedesetih posejano je ovde.”

Klicali su tada revizionističkom istoričaru. Sada Zagrebom na potpis kruži tekst apela namenjenog Vladi, koji kaže da su za poziciju ministra kulture i kulturu, od naučnih članaka i secesionističkog tumačenja istorije, važniji sposobnost mišljenja šira od nacionalnog okvira, uvažavanje antifašističkog nasleđa, poimanje kulture kao heterogenog spoja različitosti.

Ali još se u tinejdžerskim danima znalo da „mali Hasan”, kako su ga zvali dok je klicao na Dinamovim utakmicama u navijačkoj grupi „Bed blu bojs”, ne posustaje kad je teško. Što se njega tiče, iza harange stoje samozvani ideološki komesari i pseudokulturni arbitri.

Jedino mu smeta što je u revizionističkom tumačenju njegove prošlosti kulturna klika, smatra on, sklona ideološkom seciranju.