Kapuljače

Služeći se navijačkim metodama i maskirani plaštom ideološkog aktivizma na krajnjoj desnici i levici, suprotstavljene grupe studenata na Filozofskom fakultetu, uspele su da na nekoliko minuta prekinu tribinu i promociju knjige „Istorija Republike Srpske“. Najavivši akciju nekoliko dana ranije na društvenim mrežama, anarhisti naoružani mobilnim telefonima, snimali su četrdesetak sekundi svoju diverziju, u kojoj su, kao u dobro osmišljenoj teatarskoj podeli, aktivirani i ekstremni desničari. Tako je dvočasovna intelektualna rasprava ostala u senci huliganskih sukoba mladih filozofskih glava prekrivanih kapuljačama.

Iako su neki mediji odmah gromoglasno preneli da je grupa mladića izvikivala zlokobne nacističke parole „Hajl Hitler“ i „Zig hajl“, učesnici tribine, istoričari Predrag Marković i Čedomir Antić su to demantovali. Ali, kako to inače biva sa demantijima, bilo je uzalud. Duh iz boce je otvoren i medijski prostor su zapljusnula saopštenja stranaka i društveno-političkih radnika o bujanju fašizma, nasilja i netrpeljivosti, kao opštem mestu naše svakodnevice. U prvi mah se činilo kao da je Dimitrije Ljotić vaskrsao i umarširao u amfiteatar fakulteta, oteravši Sokrate i promovišući Firere.

Takve grupe pseudolevičarksih esktremista i čuvara sersbkih nacionalističkih zabluda, nastavljaju da režiranim i nedopustivim incidentima svoju marginalizovanu poziciju predstavljaju kao dominantan uticaj na srpsko društvo. I, taj posao im ide od ruke. Policajci u civilu, prerušeni u Hegele, brzo su sprečili eskalaciju sukoba. Nisu morali da imaju doušnike, jer je čitava internetska zajednica nekoliko dana ranije brujala o nameri da se tribina nasilno prekine.

Razumljivo je likovanje stranaka i analitičara kojima proradi hormon sreće kad god se Srbija pomene u negativnom kontekstu, naročito sa profašističkim predznakom. Njihovo je demokratsko pravo, da prave buru u čaši vode. Ali manje je jasno zbog čega narodna milicija, kako joj tepa Predrag Marković, dejstvuje tek kada se incidenti dogode.

Naime, u sprečavanju delovanja ekstremističkih grupa, važe ista pravila kao i u otkrivanju kancera. Najvažnija je preventiva.

Otuda je delovanje države sa odloženim dejstvom i ravnodušno gledanje na formiranje huliganskih ekipa leve i desne orijentacije na Filozofskom fakultetu neozbiljno i neodgovorno, jer neokomunisti i anarhosindikalisti, u kohabitaciji sa pristalicama neofašističke misli, drže gotovo čitavu deceniju zajednički front, ušančeni u učionicama i zaštićeni autonomijom Univerziteta. Društveni radikalizam promovišu ponekad argumentima, a često i pesnicama.

Ako se aktiviraju isključivo zbog ideja, onda se njihovo delovanje može smatrati političkom egzotikom. Ako se aktiviraju na dugme, pravo je pitanje, ko drži daljinski upravljač.