I dok čitamo da je norveški ambasador Arne Sanes Bjernstad neprijatno iznenađen kritikama opozicije koja je negativno prokomentarisala njegovu podršku Ani Brnabić, uz komentar da nije to očekivao od demokratskih i prozapadno orijentisanih stranaka, potrebno je primetiti da postoji još poneki ugao gledanja na važnost premijerke ,,takve” seksualne orijentacije. Jer ne dešava se baš sve u javnosti i na političkoj sceni samo između ,,velikih igrača”, i nije jedino pitanje ko s kim manipuliše, ko vodi populističku politiku i ko se kojem svetskom bloku dodvorava. Mnogo toga od životnog značaja je u privatnosti porodičnog doma i drugim važnim privatnim odnosima u kojima se očekuju vidljive promene nabolje. I u školi, i na radnom mestu, u sportskom klubu, na fakultetu, i u svim mikrosredinama u kojima se kreću LGBT juniori i seniori – sada može lakše da se diše.
Naime, roditelji i ostali odrasli članovi porodica LGBT omladine u Srbiji po saznanju o njihovoj seksualnoj orijentaciji i rodnom identitetu neretko pribegavaju nasilnim metodama ,,prevaspitavanja” nastojeći da na taj način održe koncept koji se naziva prinudnom heteroseksualnošću uz pomoć postupaka definisanih kao „rigidni režimi normalizacije“. Oni se kreću od ograničavanja slobode kretanja, uskraćivanja druženja, sportskih aktivnosti i sličnih kazni, preko raznih vidova psihičkih pritisaka, prinudnog ,,lečenja”, do fizičkog nasilja i izbacivanja iz roditeljskog doma.
Naučna savetnica Instituta društvenih nauka
CEO TEKST SAMO U ŠTAMPANOM I DIGITALNOM IZDANjU