Vatreno krštenje

Tokom Balkanskih ratova i Velikoga rata načelnik vojnog saniteta, srpski pukovnik dr Roman Sondermajer (1861–1923), imao je tri sina sa suprugom Stanislavom: Vladislava, potpukovnika avijacije; Tadiju (1882–1967), našeg slavnog pilota lovca iz Velikoga rata i najmlađeg Stanislava (1898, Beograd –1914), koji je, kao i stariji brat Tadija, pohađao Drugu mušku gimnaziju i bio odličan srednjoškolac. Stanislav se sve vreme ugledao na braću koja su mu bila očigledni uzori, a osobito na srednjeg brata jer mu je po godinama bio bliži. Pored toga, sva trojica su bila zadojena kosovskim zavetom, čojstvom i junaštvom. Valja imati još na umu da su oni, po majčinoj strani, unuci Dimitrija Đurića (1838–1893), đenerala potonjih Obrenovića.

Školske 1913/1914, po svršetku šestog razreda gimnazije (po starom), Stanislav se potpuno na svoju ruku, uz protivljenje roditelja odmetnu, te pristupi našoj vojsci nedaleko od Šapca kao dobrovoljac, gledajući da i on bude u nekoj od konjičkih jedinica, jer mu je i brat Tadija bio u Konjičkoj diviziji.