I Dorćolci će tražiti svoj lektorat

Gotovo je neverovatno da je tako nešto nekome uopšte palo na pamet, a posebno je neverovatno da je onaj kome je to predloženo predlog uopšte mogao shvatiti ozbiljno, a kamoli mu udovoljiti, kaže Miloš Kovačević, redovni profesor Filološkog fakulteta u Beogradu i Filološko-umetničkog fakulteta u Kragujevcu, povodom zahteva hrvatske manjine da se u Srbiji otvori lektorat za hrvatski jezik.

Prvi ste javno reagovali na vest da su Hrvati tražili otvaranje svog lektorata u Vojvodini. Nazvali ste zahtev apsurdnim…

Otvaranje lektorata tzv. hrvatskog jezika isto je kao i otvaranje lektorata srpskog jezika na katedri za srpski jezik. To je svakome ko ima zrnca znanja iz lingvistike više nego jasno. Jer, jezici koji se političkom voljom osamostaljenih republika bivše SFRJ Jugoslavije danas zovu „hrvatski”, „bosanski” i „crnogorski” ni po jednom se naučnom kriterijumu ne mogu smatrati posebnim jezicima različitim od srpskog. Nema danas nijednog ozbiljnog lingviste čak ni među Hrvatima, Bošnjacima i Crnogorcima koji smatraju da nije u pitanju isti jezik. Svi su oni samo varijante Vukov(sk)og srpskog književnog jezika. Čak se i u poznatoj, u osnovi antisrpskoj, Deklaraciji o zajedničkom jeziku, javnosti predstavljenoj u Sarajevu 30. marta 2017, a koju je potpisalo na hiljade hrvatskih, crnogorskih, bošnjačkih, pa i srpskih intelektualaca, kaže da se „u BiH, Crnoj Gori, Hrvatskoj i Srbiji upotrebljava zajednički jezik”, i da „korišćenje četiri naziva za standardne  varijante – bosanski, crnogorski, hrvatski i srpski – ne znači da su to i četiri različita jezika”. Pa kako je onda unutar jednog istog jezika na katedri na kojoj se izučava taj jezik moguće otvarati lektorat – tog kao maternjeg jezika?