Književni kritičar u Hičkokovom zapletu

Zoran Paunović, jedan od naših najboljih prevodilaca sa engleskog jezika, univerzitetski profesor u Novom Sadu i Beogradu, književni kritičar i esejista, autor je nove knjige eseja „Prozor u dvorište” (izdanje „Geopoetike”) o engleskoj, američkoj, pa i srpskoj književnosti. U ovom delu Paunović podrobno analizirajući anglosaksonsku prozu, poeziju i dramu, uspostavlja veze između stvaralaca različitih epoha, Šekspira, Vilijama Blejka, Bajrona, Dikensa, Džojsa, Foknera, Dona DeLila, Harolda Pintera, Ostera... Pred našim očima smenjuju se različite poetike, drugačija vrednovanja nekih pisaca, kao što je Grejem Grin, i zbog toga što „kritičari ne vole pisce koji imaju čitaoce”.

Čini se da je jedna od važnih literarnih linija koju povlačite u knjizi eseja „Prozor u dvorište” ona uspostavljena između Džojsa, Foknera, DeLila i Ostera?

Veze između velikih stvaralaca, izuzmemo li one koje su sasvim očigledne, vrlo često otkrivamo slučajno, bez unapred postavljene teze o umetničkim srodnostima koje nastojimo da otkrijemo. Tako je i linija koja u mojoj knjizi povezuje pomenute, ali i neke druge pisce, nastala velikim delom spontano. Kohezija koja u književnosti drži na okupu različite i naoko raznorodne pisce svakako nastaje na temelju njihove duboke, na prvi pogled nevidljive srodnosti; jednim značajnim delom, međutim, ta kohezija rađa se u oku posmatrača. Jer svaki čitalac, vođen sopstvenim ukusom i sklonostima, gradi svoj književni univerzum: ovaj u knjizi „Prozor u dvorište” tako je i moja lična karta. Kad govorimo o književnosti, uvek govorimo i o sebi.