Likovna muzika Đorđa Ivačkovića

Kritičar Žorž Budaj talenat slikara Đorđa Ivačkovića (1930–2012) video je u sledećem: „Njegova jedina misao jeste da nam prenese neku emociju, čisto trenutnu, koja će posredstvom zanata organizovati kompoziciju, pronaći dinamičnu ravnotežu”. Njegovo stvaralaštvo, prepoznatljiv apstraktan potez, nazivali su „bubnjarskim solo tačkama” ili „likovnom muzikom”, što ne čudi, budući da je reč o umetniku koji je bio arhitekta po obrazovanju, ali i muzičar, džezer, na čijim su izložbama organizovani i koncerti.

U Galeriji Rima u Beogradu od večeras u 19 sati biće predstavljen delom opusa – reč je o delima iz „Beogradskog perioda”, rane stvaralačke faze iz 1961. i 1962, slikama koje je autor čuvao do kraja života mada ih nikada nije izlagao.

Sredinom pedesetih godina prošlog veka Ivačković je samostalno počeo da slika, nakon odsluženja vojnog roka putuje po Evropi da bi se informisao o tendencijama u likovnim umetnostima (Italija 1957, Nemačka 1959), i odlučuje da mu ova oblast bude životni poziv. Kako podseća Nevena Martinović, u tekstu kataloga koji prati postavku, nezaobilazno je reći da njegovo slikarsko formiranje predstavlja izdvojen slučaj u našoj sredini pedesetih godina 20 veka.

Činjenica da nikada nije bio pod uticajem umetničkih zbivanja zemlje u kojoj je rođen, niti je za njih bio preterano zainteresovan, već je svoju inspiraciju crpeo iz zapadnog apstraktnog slikarstva, pre svega francuskog i američkog – čini ga posebnim za to doba. Nakon trajnog nastanjivanja u Parizu 1962, prvu samostalnu izložbu održava u francuskoj prestonici 1963, da bi na pariskom Bijenalu mladih 1965. postigao veliki uspeh. Afirmisala ga je prvo francuska kritika pa onda naša – jugoslovenska stručna javnost otkrila ga je tek posle tog nastupa. Od 1967. počinje da izlaže u Jugoslaviji, prvu samostalnu izložbu u domovini priređuje 1971. u Beogradu, mada najveći i najznačajniji deo svojih dela stvara u Parizu.

Priredio je blizu trideset samostalnih postavki, poslednji put izlagao je u Kragujevcu 2011. Njegova dela čuvaju se u Muzeju savremene umetnosti i Narodnom muzeju u Beogradu, Centru Pompidu u Parizu i privatnim kolekcijama u zemlji i inostranstvu. Ostali su i brojni zabeleženi razgovori koje je vodio sa mnogim istoričarima umetnosti, u svakom od tih tekstova ponaosob mogu se naći pasaži putem kojih je moguće steći uvid u njegovo umetničko biće.

U tom smislu, slikovit je i deo razgovora koji je Ivačković vodio sa Irinom Subotić: „Apstrakcija je pokazala da je najuniverzalnija slikarska komunikacija. Ona je nezavisna, odvojena od vizije, od predstave, od manje-više određene asocijacije na vidljiv svet koji vezuje duh stvaraoca i posmatrača te otežava prodor do suštine, do dijaloga sa odnosima likovnih kvaliteta. Smatram da je jezik apstraktne umetnosti, u uslovima izuzetne angažovanosti i senzibiliteta u domenu likovnog opštenja, jedini put ka apsolutnom”.