Od monografije do kolekcije Bobura

Ukoliko vas put nanese u Pariz, pa zatim i u Centar „Žorž Pompidu”, što svakako ne bi trebalo propustiti, bilo da vam je to prva poseta ovom gradu ili ne, može se desiti da vas na nekom od zidova ovog prestižnog muzeja savremene umetnosti dočeka i neki od radova Đorđa Ivačkovića (Horgoš, 1930 – Beograd, 2012), našeg poznatog slikara koji je većinu svog života proveo upravo u francuskoj prestonici. Iako je bio veoma aktivan, prepoznat i priznat na polju apstraktnog likovnog izraza, čak i upamćen kao sasvim osoben i samosvojan, slučaj je hteo da do otkupa njegovih radova, koji su sada deo kolekcije ove kuće, dođe nedavno, tek nakon što je preminuo. Inicijativa za to nije potekla iz Francuske, već iz Srbije – kragujevačka Galerija Rima, koja je u međuvremenu otvorila izlagački prostor i u Beogradu, zajedno sa istoričarima umetnosti Ješom Denegrijem i Nevenom Martinović, kriva je za to.

Njihov intenzivan kontakt sa Đokom Bapom, kako su ga neformalno mnogi oslovljavali u umetničkim krugovima, aludirajući na njegovu veliku pasiju – džez muziku – počeo je 2011, kada je u pomenutoj galeriji održana njegova izložba. Denegri ga je poznavao od ranije, prvi je u našoj sredini o njemu ozbiljno pisao, ali je za njegovu koleginicu to bio prvi susret. Brzo se rodila ideja o poduhvatu koji je on odavno zaslužio: izrada prve monografije o njegovom stvaralaštvu. To će biti, ispostaviće se, ključan potez za ceo slučaj – upravo će ovo delo biti poslato u Pariz, pročitaće ga kustosi Bobura, kontaktiraće sa njegovom porodicom i odabraće pet njegovih dela. O detaljima nam priča Nevena Martinović, samo koji trenutak nakon što je okončala stručno vođenje kroz postavku Ivačkovićevih radova u beogradskoj Galeriji Rima, u kojoj se do početka juna prikazuje njegovo stvaralaštvo iz „Beogradskog perioda”, iz 1961. i 1962. godine.