Srpski Gavroš

Posle one prve kratke okupacije naše prestonice od austrougarske vojske, 2. decembra 1914. (po julijanskom kalendaru), prilikom tadašnjeg oslobođenja Beograda, kapetan prve klase Ljubomir K. Beli-Marković (1885–1943), kasniji međuratni đeneral, napredovao je sa mitraljeskim odeljenjem Četvrtog konjičkog puka „Velikog kneza Konstantina Konstantinoviča”. Kretali su se prema Kalemegdanu, jer se tu već probio i Drugi eskadron istog puka. Protivnički tabor, čijih je jedinica još bilo u gradu, pokušavao je da se pontonima prebaci na levu obalu Save, ali je taj njihov pokušaj bio jakom vatrom u potpunosti onemogućen. Naši su ih tukli sa kalemegdanske staze, koja prolazi celom dužinom kraj – od granata izrovarene – savske obale.

Nedaleko od našeg pomenutog konjičkog puka, usred meteža, plotuna i borbi, odjedared se pojavilo neko Srpče koje je moglo imati između 12 do 14 godina. Austrougari su upravo u tom trenutku pripucali i iz monitora pokušavajući da nas ometu u napredovanju, tako da je bila opšta kiša i to ne samo od puščanih metaka, već i od sve učestalijih granata.