Srpski lingvista veka

Delo Aleksandra Belića (1876-1960) sagledano je u istoriji slavistike u okviru okruglog stola koji je održan u Svečanoj sali Srpske akademije nauka i umetnosti, na 16. Međunarodnom kongresu slavista u Beogradu.  Učestvovali su Miodrag Jovanović (Crna Gora), Sebastijan More (Švajcarska), Jaromir Linda (Češka), Ljubomir Popović, Božo Ćorić, Milosav Tešić, Sreto Tanasić i Jovan Delić, a moderator razgovora bila je Dragana Mršević-Radović.  Ovom prilikom predstavljeno je i troknjižje „Aleksandar Belić srpski lingvista veka“, u izdanju Filološkog fakulteta Univerziteta u Beogradu.

Miodrag Jovanović ukazao je na to koliko je Belić poštovao Vukovu ličnost i delo, a posebno na njegovo shvatanje Vukovih rječnika iz 1818, i iz 1852. godine, kao utemeljenja i razvoja jezičke reforme. Takođe, Jovanović je govorio i o tome koliko je Vuk zapravo naučio o srpskom jeziku pripremajući štampu rečnika, u čemu mu je pomogao Jernej Kopitar, a zatim i Đuro Daničić kod „Rječnika” iz 1852. godine (koji se smatra „Biblijom srpskih filologa“). Jovanović je zapazio da je Belić stao uz Vuka kao donosioca slobodnijeg, narodnog, načina pevanja u oveštalu književnu sredinu.

U zanimljivom izlaganju Sebastijana Morea ličnost Aleksandra Belića sagledana je i kroz njegovo diplomatsko delovanje tokom Pariske mirovne konferencije održane 1919. godine, posle Prvog svetskog rata.