Haškom imenjaku blokirani računi u banci

Samo zato što se isto zove i preziva kao nekadašnji ministar policije Republike Srpske, koji je u Hagu osuđen na 22 godine zbog ratnih zločina i koji se nalazi na izdržavanju kazne, Beograđanin Mićo Stanišić (65) našao se, pre nekoliko dana, u nesvakidašnjoj situaciji. Odlukom suda, blokirana su mu tri bankovna računa, dva devizna i jedan dinarski, kako bi se s njih naplatilo 24.000 američkih dolara koliko Stanišić, navodno, duguje DIPOS-u za zakup vile koju je koristio od septembra 1995. do januara 1997. godine. I, ne samo to. Sud je Stanišića obavezao da, pored neisplaćene zakupnine, plati i pripadajuću kamatu, ali i troškove postupka od 161.980 dinara.

Čitav slučaj postao je još apsurdniji s obzirom na činjenice da ovaj Beograđanin nikada nije poslovao s pomenutim državnim preduzećem, da godinama unazad radi u Nigeriji, ali i da je presuda kojom je „utvrđeno” da DIPOS-u duguje veliki novac doneta još 2003. godine.

„Beogradski” Mićo Stanišić je da su mu računi blokirani saznao pre nedelju dana kada je njegovom sinu, inače uredno ovlašćenom, u banci onemogućeno da podigne novac koji je on redovno slao iz Nigerije. U čudu jer mu se to nikada ranije nije dogodilo, Beograđanin je odlučio da potraži stručnu pomoć. Angažovao je prestoničkog advokata Ivicu Vukovića, ne bi li on utvrdio o čemu se radi. Vrzino kolo veoma je brzo raspetljano: sudovi u Beogradu pomešali su dva Mića Stanišića „haškog” i „beogradskog”.

- Trgovinski sud u Beogradu je još 2003. godine presudio da „haški” Mićo Stanišić na ime neplaćene zakupnine DIPOS-u duguje 24.000 dolara. Prepiska između DIPOS-a i Drugog osnovnog suda u Beogradu, koji sprovodi postupak po predlogu za izvršenje, trajala je godinama. Izvršenje, odnosno naplatu dugovanja, dodatno je prolongirala i činjenica da su advokati koji su do tada zastupali DIPOS odlučili da otkažu punomoćje koje su im nadležni u državnom preduzeću dali za vođenje ovog postupka. Predmet su, zbog otkazivanja punomoćja angažovanim advokatima, zadužili zaposleni u pravnoj službi DIPOS-a. Tek pre četiri godine, Drugi osnovni sud u Beogradu zatražio je da mu ovo preduzeće dostavi precizne podatke o izvršnom dužniku, odnosno Mići Stanišiću. DIPOS je, umesto podataka „haškog” sudu dostavio podatke o „beogradskom” Mići Stanišiću, a na osnovu njih, sud je od Narodne banke Srbije zatražio brojeve računa izvršnog dužnika, a od Katastra nepokretnosti podatak ima li on neku imovinu na svoje ime - kaže za „Politiku” Ivica Vuković, advokat „beogradskog” Miće Stanišića i najavljuje da će već u ponedeljak podneti zahtev za otklanjanje nepravilnost u izvršnom postupku.

Kako je došlo do toga da DIPOS sudu dostavi pogrešne podatke o čoveku koji preduzeću duguje 24.000 dolara, za sada - niko ne može da objasni.

„Beogradskom” Mići Stanišiću ovo, nažalost, nije prvi put da ima problema zbog svog imena i prezime. Dok je radio u Srbiji, prema rečima advokata Vukovića, Stanišić je često s ovdašnjim privrednicima putovao u inostranstvo.

- Jedne godine je s njima, autobusom, krenuo put Beča na simpozijum o građevinarstvu. Kada su stigli na srpsko-mađarsku granicu, autobus je satima zadržavan jer se u njemu, kako je utvrđeno proverom, nalazi čovek s istim imenom i prezimenom kao haški optuženik. Kada je posle nekoliko sati utvrđeno da Stanišić nije onaj koji odgovara pred Haškim tribunalom, grupa stručnjaka je nastavila put. Imao je Stanišić problema i s „Vestern unionom” koji nije hteo da primi njegovu uplatu jer ima isto ime i prezime kao haški optuženik - priča Vuković.

Slučajnost ili ne, tek i „beogradski” i „haški” Mićo Stanišić rođeni su iste godine -1954. godine i to u razmaku od tačno tri meseca. Doduše, „beogradski” Mićo Stanišić rođen je u Baru, a „haški” na Palama.

Ko je „haški” Mićo Stanišić

Mićo Stanišić bio je prvi ministar unutrašnjih poslova Republike Srpske. Ovu dužnost obavljao je nepunih godinu dana - od marta 1992. do januara 1993. godine. Pred Haškim tribunalom pravnosnažno je osuđen na 22 godine zatvora zbog progona, ubistava i mučenja muslimana i Hrvata od aprila do decembra 1992. godine. Zajedno sa Stanišićem, osuđen je i Stojan Župljanin, tadašnji načelnik regionalnog centra policije u Banjaluci. Iako je prihvatilo navod iz Stanišićeve žalbe da prvostepenom presudom nije bilo utvrđeno na koji je on način doprineo tom poduhvatu, apelaciono veće je, na osnovu dokaza, samo donelo zaključak da je taj doprinos bio „značajan”. Isti zaključak veće je donelo i za Župljanina. Iako je ustanovilo da je prvostepeno veće počinilo neke proceduralne greške, žalbeno veće je potvrdilo i da su Stanišić i Župljanin delili kriminalnu nameru s ostalim učesnicima u poduhvatu.