Preko Račka do velike Albanije

Ove godine se navršavaju dve decenije od NATO bombardovanja SRJ i potpisivanja tzv. Kumanovskog vojno-tehničkog sporazuma (9. juna 1999) između NATO-a i predstavnika vlasti tadašnje SRJ. Tim sporazumom prestala je vazdušna agresija NATO-a na Srbiju i Crnu Goru i njime su kopnene snage NATO-a, presvučene u uniforme mirovnih snaga UN (Kfor) dobile legitimitet da u okviru Rezolucije 1244 Saveta bezbednosti UN okupiraju Kosmet – upravo ono što je američka administracija ultimativno i zahtevala od SRJ u Rambujeu početkom iste te godine.

Do danas postoje kontroverzna tumačenja stvarnih i krajnjih (političkih, geopolitičkih, vojnih, ekonomskih i drugih) razloga za direktno i krajnje jednostrano uplitanje Zapada, a pre svega SAD, u kosmetsku krizu 1998. i 1999, ali smatramo da je početkom novembra 2010. američka administracija konačno, nakon čitavih 15 godina politike hranjenja albanskog secesionizma na Kosmetu, otvorila svoje prave karte, iz kojih se jasno vidi koji su bili pravi i jedini ciljevi Pentagona i Bele kuće u kolevci Srbije. Da se podsetimo da je upravo američka administracija sredinom 1995. osnovala i nakon toga latentno naoružavala tzv. OVK – klasičnu terorističku (u tehničkom smislu vršenja borbenih dejstava) organizaciju, tipa Hamasa, Hezbolaha, IRA ili ETA. Ona se od početka svog terorističkog delovanja javno zalagala za otcepljenje Kosmeta od Srbije i za stvaranje velike Albanije po političkim planovima Prve prizrenske lige iz 1878, kao i svih ostalih albanskih liga nakon Berlinskog kongresa.

U svakom slučaju, novembra 2010. saznali smo od operativnog miljenika Vašingtona za „kosmetsko pitanje” – penzionisanog generala američke vojske Vilijama Vokera, bivšeg šefa tzv. Verifikacione misije OEBS-a za Kosmet iz 1998/1999, da lično podržava neformalnu albansku inicijativu za ujedinjenje Kosmeta sa Albanijom. Naravno, nije teško zaključiti, a ni videti, da se iza ovakvih „privatnih” izjava Vokera u stvari kriju zvanični stavovi samog Vašingtona.

Voker je vrlo verovatno 2010. i izabran da otpočne diplomatsku propagandu i borbu za legalizaciju stvaranja velike Albanije upravo stoga što je i odradio najveći deo posla za američku administraciju i albanski lobi početkom 1999, pripremivši teren za vojnu agresiju NATO-a na SRJ isfabrikovavši mit o „masakru” u selu Račak januara 1999. godine („Vokerov Glajvic”). Ipak, i Vilijam Voker i Hašim Tači kasnije su priznali da je „masakr” u selu Račak bila isfabrikovana političko-medijska laž, kako to pokazuje dr Vojin Joksimović u svojoj obimnoj studiji „Kosovo je Srbija”.

Ne bi nas začudilo da se uskoro Bela kuća ponovo propagandno pozove na ovaj slučaj radi verifikacije zvaničnog proglašenja nove velike Albanije u Tirani na osnovu Tačijeve (nelogične) filozofije da navodno onaj ko je napravio Srebrenicu nema više moralnog prava na Kosmet, a nakon (politički krajnje isfabrikovanog) Račka politička sudbina Kosmeta opet se navodno nalazi isključivo u albanskim rukama. Međutim, na osnovu ovakve Tačijeve propagandne logike, Albanci (tj. Šiptari) kao narod nemaju više prava da žive na Kosmetu, s obzirom na masovne zločine genocida koje su pripadnici njihove narodnosti počinili nad mesnim Srbima, kako pre, tako i za vreme, a pogotovo nakon rata za Kosmet 1998-1999.

Nakon juna 1999. najobimniji i ujedno najorganizovaniji albanski teror nad srpskim stanovništvom Kosmeta uz prećutnu podršku NATO-Kfor snaga bio je tzv. Martovski pogrom, koji je trajao tri dana, od 17. do 19. marta 2004. godine.

Poznato je da se na nekim nadgrobnim spomenicima palim borcima OVK nalaze ugravirane mape velike Albanije – političko-nacionalnog projekta za koji se OVK i borila, što samo potvrđuje iskrenost Vokerove izjave iz 2010. da se američka administracija od samog početka kosmetske krize zalagala za formiranje velike Albanije sa Kosmetom. Slučaj „Račak” samo je poslužio kao informativno-propagandni okidač da se konačno i započne sa realizacijom velikoalbanskog projekta iz 1878. godine.

Istoričar i politikolog
Vilnjus, Litvanija

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista