Uskršnje čestitke sa Zapada

Radujemo se jednom od dva najveća hrišćanska praznika, kojim se slavi vaskrsenje Božije za sve vernike hrišćanske pravoslavne i katoličke crkve. Veliki praznik se slavi u svakom domu širom Srbije. Komšije i rođaci svih generacija jedni drugima poručuju „Hristos voskrese”, i odgovaraju „Vaistinu voskrese”.

Zašto onda ne želimo da nam naši zapadni prijatelji katoličke i protestantske vere ovaj veliki praznik čestitaju? Zato što su nam, makar u tri navrata, Uskrs čestitali bombama, ogromnim razaranjima, hiljadama mrtvih građana Srbije: 1941. godine u nemačkom, 1944. godine u savezničkom i 1999. godine u NATO aranžmanu. Ima li drske simbolike i poruke u odabiru datuma kada su na Srbiju, savezničku zemlju u dva svetska rata, bačene tolike tone avionskih bombi? Verovatno da ima, ali je do sada nismo direktno izrazili. Da li oni misle da su građani Srbije đavolskog roda, ili smatraju da smo toliko grešni te preuzimaju ulogu koja im ne pripada – da nas kazne, čak i bez odobrenja međunarodnih organizacija? Ko im daje pravo da se stave u ulogu kolektivnih ubica, a da ih, posle toga, nije sramota da slične smrtonosne pohode ponove? Veruju li oni u istog Boga, i plaše li se greha? Da se podsetimo.

Na Uskrs, 6. aprila 1941. godine, Beograđani su se u 6.50 časova probudili pod hiljadama (ili oko 400 tona) bombi koje su im nemačke „štuke” isporučile u operaciji „Odmazda”. Sravnili su sa zemljom domove pospanih, Vaznesensku crkvu punu vernika na jutarnjoj molitvi (nekoliko stotina mrtvih), Stari dvor, muzeje sa dokazima naše hrišćanske istorije i Narodnu biblioteku Srbije, uništavajući 350.000 knjiga, unikatne dokumente i više od 200 starih i svetih knjiga civilizacijske vrednosti od 8. veka do novijih vremena. Uništeni su Železnička stanica, Glavna pošta, Učiteljski dom, Zemunski aerodrom, potpuno je razoreno 714 i teže oštećeno 1.888 zgrada. Nikada nije tačno utvrđen broj poginulih, procene se kreću od 3.500 do 4.000 ljudi (nemački izvori).

Drugi put, na prvi i drugi dan Vaskrsa, 16. i 17. aprila 1944, najveći gradovi Srbije pretrpeli su 11 vazdušnih napada američkih aviona, sa desetinama hiljada „prijateljskih bombi” (samo na Beograd palo je 1.457 bombi), navodno da bi dokrajčili nemačku vojsku koja se povlačila od Soluna ka Beogradu, i dalje. Broj civilnih žrtava u Beogradu bio je veći nego u nemačkom bombardovanju tri godine ranije. Kraljevska vlada u Londonu procenila je da je poginulo 3.000 Beograđana i oko 1.200 Zemunaca, a uništene su i glavne fabrike u Beogradu, Pančevu, rafinerija u Zemunu i aerodrom. Bombe su ovog puta pale na Crkvu Aleksandra Nevskog, mnoge bolnice i dečje domove, na Kalenićevu pijacu, na Bajlonijevu pijacu, a uništeno je i porodilište u Krunskoj ulici. Sravnjene su Terazije, glavni beogradski trg. Kao na nemačkim, tako je i na američkim bombama pisalo „Srećan Uskrs”. Oba bombardovanja izvršena su u nedelju, kada se sprema proslava velikog praznika. Nešto pre toga bombardovan je Niš, 30. marta 1944, sa oko 250 poginulih. Pošto sve to nije bilo dovoljno, naknadno je, 6. septembra 1944, bombardovan Leskovac, u to vreme grad sa 28.000 stanovnika, u kojem je stradalo 4.000 do 7.000 žitelja, i tom prilikom uništeno 1.840 objekata, centar grada, Sokolski dom, hoteli. Uzgred da pomenemo da se, kod saveznika, drug Kardelj oštro usprotivio da u ovim operacijama bude bombardovana Ljubljana, a drug J. B. Tito bio je protiv mogućeg bombardovanja Zagreba.

Najzad, na Vaskrs 1999. NATO saveznici otpočeli su, poput video-igrica, kompjuterski vođeno najrazornije bombardovanje Beograda i SRJ sa velike distance i visina (pod kodnim imenom „Plemeniti nakovanj”, a ne „Milosrdni anđeo”), čestitajući nam na taj način veliki praznik, bez odobrenja Saveta bezbednosti UN. U stvari, umesto čestitanja pravoslavnog Vaskrsa Srbima, oni su za svoja rukovodstva priredili predstavu povodom pedesetogodišnjice NATO-a, izmišljajući neprijatelja na kome bi iskalili upozoravajuću đavolsku moć i opravdali njegov opstanak. O razaranjima i žrtvama sve znamo, pošto smo nedavno obeležili dvadesetu godišnjicu sramne NATO agresije, čije ćemo posledice dugo ispaštati.

Zato i kažemo da ubuduće ne želimo vaskršnje čestitke iz zapadnih prijateljskih zemalja.

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista