Sefardsko porodično nasleđe

Priče izgubljenog sefardskog Beograda, rituali, zatrpane uspomene i ljudske sudbine koje prkose zaboravu okosnica su istraživanja kojeg se prihvatila  Gabrijela Nikolić. Ono što je dokučila iz porodične istorije, ali i istorije srpske prestonice i njene jevrejske zajednice, ona je stavila u dokumentarni „ram” i prikazala na izložbi u Institutu „Servantes”.

Postavka „Svetinja vode” obuhvata zanimljivu arhivsku građu. To potvrđuje i isečak iz novina: „Amam u evrejskoj mali do evrejske škole opravljen u najboljem stanju, sa svima potrebnim udobnostima snabdeven, koji ima više kabina sa evropskim nameštajem, kupanje je po običaju carigradskom, vode dovoljno vruće i ladne, tuševi dobri, toplota najvišeg stepena, doček najboljom čistotom i uslugom”.

Ovo je pisalo u oglasu koji je 1885. godine, moleći „za mnogobrojnu posetu”, objavio amamdžija jevrejski Jozef Zunana.
Iako zgrada u kojoj se nalazilo ovo ritualno jevrejsko kupatilo ne postoji već osamdeset godina, priča o njemu i njegovom vlasniku oživela je na izložbi.
Inspirisana svojim sefardskim poreklom, autorka  polazi od traganja za ostacima pomenute zgrade na Dorćolu, u starom sefardskom naselju gde je njen čukundeda Josif Zunana bio vlasnik hamama ili ritualnog jevrejskog kupatila. Zgrada je porušena 1939. godine.