Od izvora dva putića

Proces profesionalnog formiranja i delovanja kroz umetničko-kustosku praksu u slučaju Slavka Timotijevića, istoričara umetnosti, kritičara i izdavača, vezuje se za Studentski kulturni centar u Beogradu. Po oceni mnogih istoričara sedamdesete godine 20. veka, sa ekspanzijom konceptualne umetnosti, svakako su najbolje godine ove institucije, a Timotijević je u genezi svoje pozicije tokom tri decenije rada prošao put od kustosa i urednika do direktora čuvenog SKC-a. Njegovi personalni i profesionalni afiniteti poentiraju učešćem u tada aktuelnim događajima nove umetničke prakse; naime, Timotijević je bio  član i akter umetničke grupe Ekipa A3 koja je svoje brojne akcije i atrakcije izvodila na ulici, a istorizovana je kao deo fenomena tadašnje beogradske kontrakulturne scene. Isto tako, delu njegove istoričarske vizije i kritičarske hrabrosti pripada i izdavanje kod nas prvih grafičkih mapa u tehnici serigrafije.
Različiti elementi stvaralačkih procesa u kojima aktivno učestvuje, veliko iskustvo, profesionalni entuzijazam i ideja da su u umetnosti primarni njeni subverzivni elementi, sačuvali su Timotijevićevu kritičarsku vitalnost i afinitet za nove pojave u vizuelnim umetnostima.
U svom aktuelnom kustoskom projektu predstavljenom u galeriji ULUS-a i naslovljenom „READY MADE, RE MADE”, on se poziva na Dišana i njegove paradigmatične umetničke teze, preuzimanje, izmeštanje i promenu konteksta – čiji su savremeni oblici, i tema ove izložbe. Tako, u umetničkom konceptu dvadesetak izabranih autora za svoju izložbu Timotijević na određeni način potencira vitalne ogranke Dišanovih teza podvlačeći njegovu profetsku ulogu u stvaranju novih jezičko-stilsko-strateških obrazaca; svakako, ovi obrasci su drastično uticali na promene u teoriji i praksi vizuelne umetnosti 20. veka. Bazirajući svoju kritičarsku recepciju na matrici istorijskih veličina koje navodi i citira u svom katalogu, od Leonarda da Vinčija do Dišana, kao i agilnog savremenika i aktera Ekipe A3 Miška Šuvakovića, Timotijević formira zaštitnu platformu sa koje fokusira stare i/ili nove art forme.
U izmenjenom društvenom, kulturnom i geopolitičkom kontekstu parametri koji određuju vrednosni sistem, umetničke procese ili ambijent, percipiraju se u nepreglednosti varijanti i njihovom ponavljanju (sa ili bez razlika). Upravo na primeru izabranih autora Timotijević mapira tu situaciju oslobođene umetnosti i aktivnog kreativnog pogleda koji elaborira tekstom „Varijacije na temu ready made ili primeri preuzimanja energetskih oslonaca”.
Fokusirajući svoj autorski koncept na vitalno krilo umetničke scene, njene ambivalentne i subverzivne konotacije, Slavko Timotijević u njenoj lavirintnoj shemi i disonantnim glasovima nastoji „da ukaže na specifične umetničke prakse u kojima dominira princip upotrebe gotovih, pronađenih, reotkrivenih, ponovo izvedenih i prisvojenih predmeta, postupaka ili samih ideja”. Ovaj kustoski koncept utemeljen je radovima Raše Todosijevića, Jaroslava Supeka, Branimira Karanovića, Zvonimira Santrača, Živka Grozdanića, Vladimira Perića, Anice Vučetić, Art klinike, Ilegalnih poslastičara i drugih.
Od izvora dva putića vode na sve strane, parafraza i Timotijevićeva intervencija u naslovu narodne pesme, naslov drugog autorskog teksta, na određeni način rezimira situaciju danas i ovde, relativizujući kriterijume u kontekstu alternativa i mejnstrim, procese stvaranja autentičnog i problem rimejka, energije koja se iz negativne i destruktivne transformiše u pozitivnu i stvaralačku.