Nemačkoj je bilo žao...

Nedavno su zvanične ustanove SR Nemačke objavile javnosti kako uvidom u dokumente nemačkog ministarstva spoljnih poslova, iz fondova otvorenih posle propisanog tridesetogodišnjeg razdoblja, zaključuju da njihova država nije ni želela ni skrivila propast SFR Jugoslavije.

Tvrdim da je reč o neistini. Nju su, politički potomci onih koji su razbijanjem jugoslovenske države ostvarili jedan dugotrajan san nemačkog nacionalizma, izrekli namerno. Učinili su to u trenutku kada je predstojeći i za Zapad i te kako očekivani rat u Ukrajini, učinio da nakon dve decenije puzajuće agresije protiv državnih i nacionalnih interesa srpskog naroda na Balkanu treba ući u novu i radikalniju fazu ovog projekta.

Neprecizno je do netačnosti komentarisati instrukcije ministarstva i izveštaje diplomata bez jasne i utemeljene rekonstrukcije istorijskog konteksta. Svako ko je proučavao diplomatsku istoriju, a posebno njene primarne izvore, zna da se prostim citatima tom farmaceutskom metodologijom konstruisanog i ezopski nadahnutog teksta malo toga može zaključiti.

Na osnovu onoga čime nas zasipaju nemački mediji izlazi da su Helmut Kol i Hans Ditrih Genšer u stvari bili čuvari Jugoslavije, da su je branili od Miloševićeve Srbije, dok su Kučanova Slovenija i Tuđmanova Hrvatska tu manje-više bile nevine. Ta siledžijska logika, koja kaže da je ubijeni kriv zato što je prolazio nekom ulicom ili opljačkani odgovoran zato što je nosi skupocen sat, postali su deo političke kulture država Zapada. Dakle, Jugoslavija je došla u političku i ekonomsku krizu, bile su joj potrebne reforme. Na čelo Srbije došao je Slobodan Milošević, koji je bio protov demokratije, kapitalizma itd. Kako je moguće da su SR Nemačka i saveznici umesto da pomognu  opstanak i reformu savezne države (počevši od izbora za savezni parlament), učinili sve da Jugoslaviju jednostavno ukinu. Zašto  SR Nemačka i saveznici nisu u opstanak države, za kojom danas liju krokodilske suze,  uložili ni jedan odsto energije i novac koji danas investiraju u opstanak teritorijalne celovitosti i funkcionalnosti BiH, Severne Makedonije, Crne Gore i Kosova–UNMIK?

Čudno je da niko od nemačkih istoričara ovom prilikom nije ukazao na Reganovu doktrinu i odlučnost SAD i saveznika da Jugoslaviju tretiraju kao neprijateljsku državu. Sigurno diplomatski izveštaji ne sadrže dokazanu činjenicu da je SR Nemačka na svaki način podržavala pokrete za osamostaljenje, pa i vojno? Da je šest meseci pre rata snabdevala secesioniste oružjem vrednim stotinama miliona dolara. Zar se nije kancelar Kol još 1990. hvalio Timotiju Garton Ešu kako će biti prvi kancelar Nemačke, posle Hitlera, koji će ujediniti Nemačku i Evropu? Kako se nisu dosetili da su Jugoslaviji upravo 1991, obustavljeni nemački krediti i druga pomoć? Tvrde kako je rat naveo Nemačku da prizna nezavisnost Hrvatske i Slovenije. A šta je dovelo do rata? Pa istek moratorijuma na jednostrano proglašenu nezavisnost zapadnih republika, koji su Nemačka i saveznici odredili krajem juna 1991. godine, bio je znak za napad neregularnih trupa Hrvatske na kasarne vojske međunarodno priznate države. I borba oko Vukovara je počela hrvatskim napadom na kasarnu JNA. Uzgred, JNA nije poslala ni Srbija, već savezni premijer Ante Marković (Hrvat iz Konjica). Srbi su bili svega dvojica od četrnaest prvih oficira JNA. Da li bi možda potražili neki drugi način izlaza iz krize da je 1991. u Sovjetskom Savezu uspeo puč i ova država ostala jedinstvena? Odakle promena politike baš nakon što su vođstva velike većine sovjetskih republika odlučila da odustanu od federacije za koju su na referendumu glasali njihovi narodi?

I onda posle svega, Nemačka i Austrija, države čije su vojske u 20. veku dva puta izvršile genocid nad srpskim narodom, između ostalog pomažući hrvatske i muslimanske fašiste, prve priznaju nezavisnost Slovenije i Hrvatske.

Ko može, čak i danas, da poveruje u dobre namere Nemačke? Zar nije upravo njen ambasador Andreas Cobel 2007. javno izneo nemačku politiku. Kao što su 1991. kao jedino rešenje nametali „miran razlaz” i „konfederaciju” (dakle jedan sporazum među nezavisnim državama), tako i u ovom veku tvrde da je budućnost Srbije (blistava ali daleka) u EU, a uslov za to je priznanje nezavisnosti Kosova i ukidanje Republike Srpske. U suprotnom slede sankcije, rat i otcepljenje Vojvodine, Raške oblasti i Istočne Srbije.

A šta je sa BND-om? Ja sam, recimo, u posedu kopije dokumenta prema kojem su CIA i BND stajali iz autora Salcburške deklaracije kojom je 1958. predviđeno stvaranje nezavisne, „evropske Vojvodine”.

Istoričar

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista