Bolna rascepkanost međusobnih odnosa

Od našeg specijalnog izveštača

Rijeka ‒ Jesam li bolesna? Ja se osećam kao neka nepovratno pokvarena, slomljena, bolesna osoba ‒ reči su koje je preksinoć u prepunoj sali Hrvatskog narodnog kazališta Ivana pl. Zajca u Rijeci kazivala beogradska glumica Hana Selimović, tumačeći lik Eve u predstavi Ateljea 212 „64” autorke Tene Štivičić, u režiji Alise Stojanović, koja je svojom scenskom magijom osvojila ovdašnju negovanu publiku.

Višeminutni aplauz, uz uzvike „bravo” i bele ruže, koji je odjekivao zdanjem HNK-a najbolja je potvrda da je riječka publika sa uzvišenim emocijama prihvatila ovu priču bračnog para u četrdesetim godinama: Hanine Eve i Danijela, kojeg tumači Miloš Timotijević. U glumačkoj ekipi bili su i: Jelena Đokić, Vladica Milosavljević, Branislav Zeremski, Ivan Jevtović, Vladislav Mihailović i Denis Murić.

Ogromno interesovanje vladalo je u Rijeci za gostovanje predstave „64” u produkciji Ateljea 212. Organizatori ovogodišnjeg, 27. Festivala malih scena u Rijeci, u čijoj takmičarskoj selekciji je igrana ova predstava, u ovom slučaju napravili su presedan, pa su beogradski glumci svoju predstavu „64” izveli na sceni Hrvatskog narodnog kazališta Ivana pl. Zajca. Veliko interesovanje bilo je i za predstavu „Moj muž” Rumene Bužarovske, u režiji Jovane Tomić, Jugoslovenskog dramskog pozorišta, koju su mlade glumice Sanja Marković i Jovana Belović dve večeri zaredom igrale pred prepunom salom Hrvatskog kulturnog doma na Sušaku. Ovogodišnje festivalsko izdanje, upriličeno posle dve godine pauze, posvećeno je njegovom osnivaču glumcu Nenadu Šegviću, uz učešće devet predstava koje je, reklo bi se, objedinila zajednička tema ‒ porodica.

– Mislim da je zanimljiva inscenacija drame „64” Tene Štivičić. Beogradska predstava postavljena je minimalistički, sa glumcima u prvom planu i progovara o zanimljivim temama koje se tiču svih – uveravala nas je uoči početka okruglog stola upriličenog povodom predstave „64” Kim Cuculić, aktuelna selektorka „Marulićevih dana” u Splitu, gde je beogradsko čitanje ovog dela Tene Štivičić osvojilo, pored ostalog nagradu publike, sa ocenom 4,87. Nagrada im je uručena ovde u Rijeci, a sama Kim Cuculić otkrila nam je da već treći put gleda beogradsku predstavu. Pored nje u publici primetili smo i Loredanu Gašparović, svojevrsnu hroničarku riječkog teatarskog miljea, koja kaže:

– Mogla bih da primetim, čak da sam oduševljena igrom beogradskih glumaca. Najpre sam čitala dramski tekst „64”, a onda sam gledala zagrebačku predstavu za koju mogu reći da je dobra. Ovo čitanje ansambla Ateljea 212 dalo mi je ono što mi nije uspelo dati zagrebačko izvođenje, a to je: životnost koja je vezana i za tugu i za smeh. Moram da pohvalim rediteljku Alisu Stojanović i glumicu Hanu Selimović koja je sjajna.

Proteklih dana u riječku luku koja se nalazi u blizini HNK stigao je i prvi kruzer posle dve godine „zatišja” sa 1.200 putnika, što je bio još jedan razlog za „feštu”, a što obećava, kako meštani očekuju, lep početak predstojeće turističke sezone.

Dramski rukopis Tene Štivičić koja potiče sa hrvatskog podneblja, a koja živi i radi u Škotskoj, i te kako je poznat u Rijeci, ali i u Beogradu. Njena najnovija drama „64”, ujedno je četvrti komad koji je našao svoje mesto na repertoaru u Ateljeu 212. Prethodne tri drame bile su: „Dvije”, „Svici”, „Nemreš pobjeć od nedjelje”, tako da je ovo praktično bio, kako je uoči same premijere kazivala za „Politiku”, nastavak susreta koji je počeo pre dvadeset godina, kao i nastavak saradnje sa Alisom Stojanović.

– Pratim rad Tene Štivičić jako dugo, ne samo dramsko stvaralaštvo već i njene kolumne u časopisu „Zaposlene”. Sve teme koje je u njima pokrivala godinama unazad su se sublimirale u komadu „64”, a tiču se pritisaka na samu ženu, ali i uopšte na savremeni par – naglasila je Alisa Stojanović.

Drama „64” progovara o ženama i muškarcima, o deci i roditeljima. Tena Štivičić, kako je primetio teatrolog Bojan Munjin, zapravo je htela da progovori o savremenosti, o svetu i društvu u kojem živimo. Hana Selimović, tumačeći lik Eve, na svojim leđima iznela je gomilu ovih problema na iskošenoj sceni, što najbolje govori o čemu se zapravo radi. Brojni monolozi govore o bolnoj rascepkanosti međusobnih odnosa, odnosno seriji krhotina koje živimo, gde se čujemo i ne čujemo...

– Tena progovara o problemima koji se mogu ticati pojedinačno svih nas. Meni je ta lakoća sa kojom se o njima progovara bila posebno zanimljiva – naglasila je Hana Selimović, dok je

Miloš Timotijević svog Danijela video kao čoveka koji se ne snalazi u tom svetu...

Edita Karađole Šegvić, umetnička upravnica Festivala malih scena u Rijeci, koja nenametljivo iz prikrajka prati sva festivalska dešavanja, nije krila radost što je svojim sugrađanima uspela i ovoga puta da predstavi nove beogradske scenske iskorake, za koje se ovde uvek traži karta više.