Srpski velikani (3)

Borislav Mihajlović Mihiz (Irig, 17. oktobar 1922 – Beograd, 15. decembar 1997) srpski književni kritičar, književnik, dramaturg, scenarista, esejista, putopisac, pesnik, dramski pisac i polemičar. Klasičnu gimnaziju je završio u Sremskim Karlovcima, a nakon rata upisuje Filozofski fakultet, grupu za srpskohrvatski jezik i književnost u Beogradu.

Od 1951. do 1954. radi kao književni kritičar NIN-a, ali zbog druženja sa tada nepodobnim Milovanom Đilasom biva prinuđen da napusti ovaj posao. Potom je bio upravnik Biblioteke Matice srpske, umetnički direktor Avala filma, urednik izdavačkog preduzeća „Prosveta”, a sa Mirom Trailović stvara pozorište Atelje 212 i biva njegov umetnički savetnik od 1971. do 1983. godine. Sarađivao je u listovima: NIN, „Politika”, „Književne novine”, „Književna reč”, „Dnevnik”, zagrebački „Vjesnik”, ljubljansko „Delo”, bečki „Die Presse”, „Duga” itd.; u časopisima „Letopis Matice srpske”, „Književnost”, „Savremenik”, „Delo” i mnogim drugim u kojima je objavljivao članke, eseje, kritike, putopise, feljtone, intervjue. Pisao je pesme, književne kritike, eseje, putopise, polemike, drame. Iz njegovog pera izašlo je više dramatizacija poznatih književnih dela.

Nosilac je mnogih književnih nagrada: Sterijine nagrade i nagrade „Marin Držić” Udruženja dramskih umetnika Jugoslavije za dramu „Banović Strahinja”; Sterijine nagrade za dramatizaciju Nušićeve „Autobiografije”, Sterijine nagrade za adaptaciju Pekićeve „Korešpodencije”; nagrade Biblioteke „Đorđe Jovanović” za knjigu kritike „Portreti”, nagrade Miloš Crnjanski za prvu knjigu „Autobiografija – o drugima” i drugih. Beogradska pozorišta, kao i mnoge druge scene širom zemlje, izvodila su Mihizove drame, a Matica srpska od 2021. objavljuje sabrana dela Borislava Mihajlovića Mihiza.

Rajko Mitić (Dol, 19. novembar 1922 – Beograd, 29. mart 2008), fudbaler i sportski novinar, prvi kapiten Crvene zvezde i prva Zvezdina zvezda. Karijeru je počeo pre 1940. u beogradskom BSK, da bi posle rata zaigrao za Crvenu zvezdu, u kojoj se i proslavio. Igrao je na poziciji desne „polutke”. Za reprezentaciju Jugoslavije debitovao je na prvoj međudržavnoj utakmici posle Drugog svetskog rata, 9. maja 1946. protiv Čehoslovačke (2:0) u Pragu. Tokom 11 godina igranja za reprezentaciju Jugoslavije, nastupio je 59 puta za najbolju selekciju i postigao 32 gola. Učestvovao je na svetskim prvenstvima u Brazilu 1950. i u Švajcarskoj 1954. Zbog korektne igre ostao je upamćen kao veliki džentlmen fudbala.

Drugi svetski rat je zaustavio njegov sportski razvoj, ali je od 1944. godine, kao borac inženjerske brigade NOVJ (zajedno sa Đajićem i Jezerkićem), nastavio da igra, da bi od osnivanja Crvene zvezde, 4. marta 1945, bio njen prvi kapiten. Od tada je u 14 prvenstvenih sezona nosio „crveno-beli” dres kao jedan od najboljih igrača u istoriji Crvene zvezde. Odigrao je ukupno 572 utakmice (od toga 220 prvenstvenih i 39 u Kupu) i postigao 116 golova (74 prvenstvena i 22 u Kupu).

Kada je prestao da igra, od 1960. do 1966. godine kao viši sportski trener nalazio se na čelu stručnog štaba Crvene zvezde, a još kao aktivan igrač bio je komentator beogradskog „Sporta”, da bi se kasnije i potpuno posvetio sportskom novinarstvu kao dugogodišnji komentator u listu „Tempo”.

Umetnička realizacija: mr Boban Savić, akademski slikar