Advokat od Haga do Kosmeta

Poslednjih dana advokat Goran Petronijević nije se „skidao” sa televizijskih ekrana. Gostujući u emisijama na televizijama sa nacionalnom frekvencijom tvrdio je, najpre, da nema elemenata za pokretanje krivičnog postupka protiv njegovog branjenika Milana Radoičića, a potom, kada je ipak doneta naredba o sprovođenju istrage protiv njega, da nije počinio dela za koja se tereti.

Svog sadašnjeg branjenika upoznao je 2008, posle samoproglašenja nezavisnosti Kosova. Petronijević je tada učestvovao u organizovanju i pravnom uobličavanju dokumenta za održavanje referenduma na kojem je trebalo da se građani četiri opštine na severu Kosmeta izjasne da li žele da ostanu u sastavu Srbije, a Radoičić je u to vreme bio aktivista. Nakon referenduma, advokat i Radojičić su povremeno bili u kontaktu. Potpredsednik Srpske liste obično ga je zvao kada su mu trebali pravni saveti u vezi sa njegovim firmama. Poslovni odnos se vremenom produbio, pa je advokat zastupao Radoičića i njegovog bliskog prijatelja Zvonka Veselinovića u postupku pred Posebnim odeljenjem Višeg suda u Beogradu, posle kojeg su oslobođeni.

I pre Radoičića, Petronijević je imao poznatu klijentelu. Prvi klijent, nakon što je napustio sudijsku funkciju i prešao u advokate, bio mu je Radomir Marković, nekadašnji načelnik Državne bezbednosti. Branio ga je sa sada pokojnim kolegom Dušanom Mašićem i Tomom Filom, što je pozitivno uticalo na razvoj njegove advokatske karijere. Bio je član pravnog tima koji je pred Haškim tribunalom branio Veselina Šljivančanina, oficira JNA optuženog za mučenje hrvatskih zarobljenika u Vukovaru. Potom je bio i koordinator pravnog tima Radovana Karadžića, optuženog za ratni zločin. Između ostalih, zastupao je i Acu Tomića, nekadašnjeg načelnika Uprave bezbednosti Vojske SCG, i dvojicu okrivljenih za ubistvo premijera Zorana Đinđića. Sada zastupa porodice dece ubijene u OŠ „Vladislav Ribnikar”.

Kao sudija ondašnjeg prestoničkog Okružnog suda, 1997. godine izabran je za potpredsednika te sudske institucije. Ostavku na ovo mesto podneo je godinu dana kasnije kada je kao „sudija dobrovoljac” otišao kao ispomoć u Okružni sud u Peći. Po početku NATO bombardovanja, vraća se u Beograd i radi na relaciji prestonica – Novi Pazar, u koji je izmešten pećki sud. Kao član veća beogradskog Okružnog suda, Petronijević je učestvovao u postupku protiv čelnika NATO-a, koji su nakon dokaznog postupka oglašeni krivim.

Iako ima zavidnu karijeru, profesija kojom se bavi nije bila njegov prvi izbor. Hteo je da studira nuklearnu fiziku, ali nije dobio stipendiju, pa je odustao. Na Pravni fakultet ga je, bez njegovog znanja, upisao rođak.

Da bi „razbistrio” misli, pre prvog semestra otišao je na Brač, gde je radio kao magacioner u Upravi dečjih letovališta. To mu je bio prvi radni staž upisan u knjižicu.

U mladosti je dugo trenirao košarku, danas povremeno igra basket i redovno ide na plivanje. Živi u vikendici, van Beograda.