„Mucijevi dani" ponovo u Ateljeu 212

Atelje 212 će obeležiti 20 godina od smrti Ljubomira Mucija Draškića (1937–2004), svog dugogodišnjeg direktora i jednog od vodećih reditelja bivše Jugoslavije, ponovnim pokretanjem festivala pozorišne igre „Mucijevi dani”. Ovogodišnje četvrto izdanje festivala, koji je osmišljen kao pozorišno druženje teatra, prvenstveno iz gradova gde je radio i značajan trag ostavio Muci Draškić, biće održano od 19. do 25. januara. Na scenama Ateljea 212 u tom vremenskom periodu publika će imati priliku da vidi predstave teatra-domaćina, Narodnog pozorišta iz Niša i Sombora, koje su režirali dosadašnji dobitnici nagrade za režiju „Ljubomir Muci Draškić”: Alisa Stojanović, Milica Kralj, Boris Liješević, Iva Milošević, Đurđa Tešić, Aleksandra Milavić Dejvis. U okviru festivala biće na poseban način obeleženo i 100 godina od rođenja Mire Trailović, jednog od osnivača ove kuće kulture: rekonstrukcijom prve predstave Ateljea 212 „Faust”.

Aktuelno festivalsko izdanje biće otvoreno izložbom o Ljubomiru Muciju Draškiću koju će prirediti Muzej pozorišne umetnosti Srbije, a tokom „prazničnih” dana u gornjem foajeu pozorišta prikazivaće se snimci predstava u Draškićevoj režiji: „Molijer”, „Sveti Georgije ubiva aždahu”, „Marija Stjuart”, „Bekstvo”, „Kneginja iz Foli-Beržera”.„Mucijevi dani” zamišljeni su kao otvoreni prostor dramske igre za prijateljsko upoznavanje s predstavama zasnovanim na osnovnim Draškićevim pozorišnim postulatima: aktivnom odnosu prema vremenu, jakom tekstualnom predlošku, ali s maksimalnom slobodom, koja otvara prostor za glumačku maštu i razvijanje maštovite glumačke igre i predstave koja se tiče publike. Festival nema takmičarski karakter, ali ima ambiciju da zauzme značajno mesto na pozorišnoj mapi.

Prve festivalske večeri u petak uveče, 19. januara od 20 sati na sceni „Mira Trailović” biće izvedena predstava „Rolerkoster” Jelene Kajgo, u režiji Milice Kralj Ateljea 212, dok će na sceni „Petar Kralj” ( 20.30 sati) publika moći da gleda delo „Ovaj će biti drugačiji” Staše Bajac u režiji Đurđe Tešić. Sledeće večeri na programu „Mucijevih dana” su komadi „Brod za lutke” Milene Marković u režiji Ive Milošević u izvođenju Narodnog pozorišta Niš na sceni „Mira Trailović” odnosno „Akademija smeha” Koki Mitani u režiji Milice Kralj na sceni „Petar Kralj”. U nedelju uveče, 21. januara na repertoaru su dve predstave: „Besnilo” Borislava Pekića u režiji Borisa Liješevića rađena u produkciji Narodnog pozorišta Sombor i takođe „Akademija smeha”. Ponedeljak uveče, 22. januara, rezervisan je za „Noćnu stražu” tandema Fedor Šili-Boris Liješević, dok će na sceni „Petar Kralj” biti predstavljena rekonstrukcija prve predstave Ateljea 212: „Faust” J. V. fon Getea (režija Mira Trailović/ Boris Liješević). U završnici „Mucijevih dana”, 23. januara, biće izvedena predstava „64” Tene Štivičić, u režiji Alise Stojanović, kao i komad „Amsterdam” Maje Arad Jasur, u režiji Ive Milošević. Poslednje festivalske večeri na repertoaru je nagrađivano delo „Moja ti” Olge Dimitrijević u režiji Aleksandre Milavić Dejvis, kao i „Čekaonica” Borisa Liješević i Branka Dimitrijevića.

Još kao student istorije umetnosti i vizantologije, Ljubomir Muci Draškić je 1965. godine, gledao delo „Čekajući Godoa” i to je bila ključna, prelomna tačka ne samo u njegovom pozorišnom životu, nego i u životu svih onih koji su tu predstavu videli. Posle „Godoa” više ništa nije bilo kao pre. Stvoreno je novo pozorište Atelje 212. Započinjući svoju rediteljsku karijeru kao asistent Bojana Stupice u predstavi „Jaje”, Muci Draškić postaje pomoćnik upravnika Mire Trailović i od tada vezuje svoj život za ovu pozorišnu kuću u kojoj je proveo 45 godina. Zajedno sa svojom generacijom glumaca kojoj pripadaju: Ružica Sokić, Slobodan Cica Perović, Bata Stojković, Maja Čučković, Tanja Beljakova, Vlada Popović, Bora Todorović, Taško Načić, Milutin Butković, Zoran Radmilović, Seka Sablić, Petar Kralj, Dragan Nikolić, Mira Banjac... Inaugurisao je, najviše kroz svoje predstave, ono što će kasnije postati stil, igra, duh Ateljea 212. Jedna od programskih predstava bio je „Kralj Ibi”, koja je maltene dočekana na nož (mada je bilo i onih koji su je iz prve prepoznali), da bi vremenom postala kultni, zaštitni znak Ateljea 212. Ta predstava je i rodila stil Ateljea, a po rečima Mucija Draškića „ispostavilo se da je to bio pronalazak Ateljea koji je imao rezultate, uprkos svim pokušajima negiranja”.

Ljubomir Muci Draškić bio je najplodniji reditelj Ateljea 212: režirao je 31 predstavu, a najveći broj njegovih predstava bile su rekorderi u gledanosti: „Kralj Ibi” (205), „Kafanica, sudnica, ludnica” (187), „Na ludom, belom kaneu” (105), „Maratonci trče počasni krug” (212), „Pohvala ludosti” (123), „Sveti Georgije ubiva aždahu” (191), „Kneginja od Foli-Beržera” (118), „Radovan Treći” (300). Faze rediteljskog rada Mucija Draškića zapravo predstavljaju i istoriju Ateljea 212: od početka sa poljskom i francuskom avangardom (Ruževičeva „Kartoteka”, Žarijev Kralj „Ibi”), preko praizvedbi domaćih dramskih autora, koje je karakterisala društvena satira (Bora Ćosić, Brana Crnčević, Borislav Pekić, Aleksandar Popović, Dušan Kovačević, Milica Novković, Zorica Jevremović...), do ruske i nemačke avangarde (Bulgakov, Babelj, Andrejev, Vedekind, Kaneti, Havel, Kohout), da bi završio sa klasikom, Šilerovom „Marijom Stjuart” i Molijerovim „Građaninom plemićem”.

Svaka od Mucijevih predstava bila je otkriće nekog novog autora čiji se tekstovi nisu mogli naći ni u jednom drugom pozorištu.

Kada je postao upravnik Ateljea 212, 1984. godine, njegov prvi i osnovni cilj bio je adaptacija, rekonstrukcija pozorišta. Sveukupne pripreme i gradnja trajali su sedam godina. Nova zgrada otvorena je 1992. godine. Muci je znao gde se nalazi svaki šraf, jer je više od 12 sati provodio na gradilištu. Sam je priznao da „svoju kuću nikada ne bi tako savesno sagradio”.

Ljubomir Muci Draškić rođen je u Zagrebu 1937. godine. Bio je upravnik Ateljea 212 od 1984. do 1996. godine. Dobitnik je mnogobrojnih nagrada među kojima su Sterijina, nagrada „Bojan Stupica”, Zlatni lovorov vijenac na sarajevskom MESS-u. Bio je redovni profesor pozorišne režije na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti, od 1996. Preminuo je u Beogradu 25. januara 2004. godine.