Udruga za obnovu Pavelićeve HPC

Specijalno za „Politiku”

Zagreb – Pravoslavni Badnjak u selu Dicmo u Cetinskoj Krajini. Vernici, okupljeni oko protojereja Milana Kadijevića, koji je za tu priliku došao iz Splita, pale badnjak. Slave Rođenje Hristovo. Lep narodni običaj nastavlja se uprkos činjenici da je Srba u tom i svim drugim krajevima Hrvatske sve manje, trenutno ih ima ispod 200.000. Događaj nije privukao pažnju medija, iako se o svim većim pravoslavnim praznicima uvek u informativnim emisijama prikaže neka srpska porodica koja se tretira poput Indijanaca u rezervatu, da bi šire gledateljstvo, eto, videlo da među nama žive neki, kao što peva desničarska ikona Tompson, „čudni ljudi, čudnog imena”.

Na drugom kraju sela Dicmo – gužva.

Nešto što se naziva Udruga „Hrvatski pravoslavni centar”, koju vodi hrvatski ratni veteran Predrag Mišić Peđa, vukovarski borac, koji je poput mnogih prošao tretman od zarobljavanja preko logora u Stajićevu i zatvora u Nišu i Sremskoj Mitrovici, nakon čega je razmenjen u Nemetinu u leto 1992, kada je hrvatske zarobljenike ratni zločinac Branimir Glavaš dočekivao pokličem „Dobro došli u NDH”.

Mišić je borac s Mitnice i kao takav ima puno pravo da bude ljut na svoje zlostavljače i batinaše tokom zarobljeništva. Ono na šta nema, to jest ne bi trebalo da ima pravo jeste širenje mržnje prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi, pisanje pesmica kojima vređa žrtve Jasenovca i okupljanje poput ovoga koje je organizovao u Dicmu, gde je najavio osnivanje hrvatske pravoslavne crkve. To je ništa drugo nego obnova Pavelićeve HPC, čiji je cilj bio zatiranje poslednjeg stuba identiteta srpskog masakriranog i desetkovanog naroda u NDH.

Da ne bi bilo dileme kakvi antihrišćanski motivi vode Predraga Mišića, dovoljno je pogledati popis učesnika ovog lažnog verskog, a zapravo gotovo otvoreno neoustaškog okupljanja, pobrinuo se sam Peđa, rekavši da se na skupu okupilo i nekoliko pravoslavaca ratnih veterana koji podržavaju autokefalnost HPC i traže odmak od Srpske pravoslavne crkve i svetosavlja.

Dakle, jedan od najvažnijih Mišićevih uzvanika na pravoslavnom Badnjaku bio je deklarisani ustaša, pukovnik HOS-a Marko Skejo, bivši zapovednik jedinice sramotnog naziva Deveta bojna „Rafael Vitez Boban”.

Novootkriveni ekumenist Skejo, poznat je po proslavama 10. aprila, dana proglašenja NDH, kada uz ustaški uzvik „Za dom spremni” na splitskom groblju odaje počast poginulim bojovnicima HOS-a.

Osim Skeje, Mišiću su se pridružili i neki od članova Gradskog veća Splita, poznatih po izlivima mržnje prema Srbima na društvenim mrežama, ali i predsednik splitskog ogranka Socijaldemokratske partije Davor Matijević. Osim Matijevića, koji sada tvrdi da nije znao o kakvom se skupu radi, mnogo je diskutabilnije prisustvo generala Marijana Marekovića, posebnog izaslanika predsednika Republike Hrvatske Zorana Milanovića i Dinka Tandare, izaslanika Tome Medveda, potpredsednika vlade i ministra hrvatskih branitelja.

Ustašofilskom skupu prisustvovao je i potpredsednik Sabora Ante Sanader, gradonačelnik Vukovara i predsednik Domovinskog pokreta Ivan Penava, koji Mišića koristi kao Srbina za pokazivanje kada god treba napasti Srbe i srpske političke predstavnike u Hrvatskoj. Jer Mišić je Srbin kakvog Penava samo poželeti može, nešto poput Igora Vukića, negatora genocida nad Srbima u NDH, koji umanjuje žrtve koncentracionog logora Jasenovac i koji je autor bizarne teze o postojanju komunističkog logora u Jasenovcu.

Licemerje hrvatske politike dodatno naglašava činjenica da se, gotovo istovremeno kada se u Dicmu održavala Peđina blasfemična parada, u prostorijama Srpske pravoslavne crkve u Zagrebu održavao prijem povodom Badnjaka, na kojem je govorio i prisutnima Badnje veče i Božić čestitao još jedan Milanovićev izaslanik, Orsat Miljanić. Milanoviću očito nije problem da Srbe na jednom mestu počasti, a da im se istovremeno na drugom mestu naruga.

Vest da se u Dicmu skupilo nekoliko egzibicionista posvađanih s vlastitim identitetom, ne bi zavredela pažnju da nema istorijskog konteksta u kojem je HPC nastala i da nije podrške koju je ovoj nakaradnoj ideji, koja vređa svakog preostalog Srbina i pravoslavca, svakog ekumenski orijentiranog hrišćanina u Hrvatskoj, dao vrh državne vlasti.

Pavelićev ukaz i Stepinčev blagoslov

A o tome za šta se zalažu Mišić, Penava, Skejo, Mareković i slični govore istorijske knjige. Nakon prvog, najstrašnijeg talasa ustaškog genocida po Lici, Baniji, Kordunu i Slavoniji, nakon Danice, Jadovnog i ostalih stratišta, nakon klanja i istrebljivanja Srba na najsvirepije načine, nakon formiranja Jasenovca i prvih pokolja u njemu, Pavelić je pod pritiskom Italijana i Nemaca pokušao da primiri Srbe koji su krenuli u oružanu borbu zarad svog biološkog opstanka. Tako je 1942. ukazom poglavnika osnovana hrvatska pravoslavna crkva.

Bilo je to nakon što su samo u Jadovnom ubijena 73 pravoslavna sveštenika i nakon što su tamo mučeničkom smrću skončali episkop gornjokarlovački Sava (Zimonjić) i mitropolit sarajevski Petar (Zimonjić). Bilo je to posle pokolja u Glinskoj crkvi, kada su ustaše „pokrštavale” Srbe maljevima i kamama i nakon nestanaka čitavih sela i zajednica.

Za osnivanje hrvatske pravoslavne crkve posebno se zalagao nadbiskup Alojzije Stepinac, koji je skrštenih ruku posmatrao genocid nad Srbima. Njihov prelazak na katoličanstvo podstrekavao je skupa s gotovo celokupnim katoličkim klerom. Na čelo fantomske i nikada autokefalne HPC postavljan je mitropolit Germogen, inače ruskog porekla, koji je svoj sramotni životni put završio 1945. pred streljačkim strojem, jer je u vreme sprovođenja genocida nad srpskim narodom sedeo uz bok njihovih krvnika i time im zapravo davao legitimitet.