Nema oproštaja bez iskrenog pokajanja

„Shvatam da balkansku istoriju ne razumem i ne osećam kao što je oseća srpski narod, niko spolja ne može u potpunosti da razume te emocije”, poentira Ričard Grenel, bivši američki diplomata, u razgovoru s Markom Albunovićem, v. d. glavnog i odgovornog urednika „Politike”, objavljenom 19. marta 2024, a povodom vesti u „Njujork tajmsu” o projektu „Generalštab”.

Ova konstatacija predstavlja autoritet sam po sebi, aksiom.

Dok ovo pišem, setio sam se svog profesora srpskog jezika Banja Šaranovića iz Više realne gimnazije u Ivangradu, danas Berane, Crna Gora, koji je imao običaj da kaže: „Prosečni su balega.” Shvatio sam ovu „izreku” tek kada sam se domogao knjiga nagrađivanih američkih filozofa, istoričara i pisaca (Vil Durant, Avram Noam Čomski i dr.).

Da je to baš tako i istorija nas uči, a na globalnom planu Amerika predstavlja eklatantan primer. Njeni prvi useljenici u početku su bili pretežno pripadnici evropskih naroda, većinom iz Engleske i Nemačke, a od njih preko devedeset posto svrstavao se u one ispod proseka, superaktivni, sve što rade obavljaju bez oklevanja, straha i morala, što potvrđuju i istorijske činjenice, da su u novoj domovini stvarajući sebi životni prostor, nemilosrdno „eliminisali” starosedelačko stanovništvo.

S druge strane, Srbi kao pripadnici slovenskih naroda, odavno predstavljaju starosedeoce Balkana, najjužnijeg dela teritorije Evrope, po geografskim kriterijumima, najvećeg poluostrva azijskog kontinenta i skoro jedan milenijum osećaju se kao svoji na svome. Upravo u tome su sadržane prave emocije Srba kao naroda, za razliku od mnogih drugih.

U prirodi homo sapijensa, pored ostalih karakteristika je da dominira nad drugim jedinkama, što se odnosi kako za pojedince, tako i za neformalne i formalne grupe, klanove, političke i druge organizacije, pa sve do država i njihovih saveza (SAD, SSSR, i dr.), a u cilju ostvarivanja sopstvenih interesa, u prvom redu ekonomskih, egzistencijalnih. Takvo društvo u svojim emocijama opredelilo se za svoga „boga” zvanog novac.

Već četvrt veka slušamo, čitamo i gledamo „analize” stručnjaka iz raznih oblasti o uzrocima delovanja Amerike kao svetskog hegemona.

Da ne bismo gajili iluzije i donosili pogrešne odluke, naš narod i državno rukovodstvo, u svakoj prilici, moraju imati u vidu istinu da Ameriku čine pretežno ekstremi, van prosečni pojedinci, koja je još tokom trajanja Drugog svetskog rata donela pakleni plan, tzv. velika oblast, kojim je predviđeno potčinjavanje slabijih država i naroda potrebama njene privrede odnosno ekonomije – čitaj pljačke.

Realizacija ovog plana teče od njegovog donošenja pa sve do današnjih dana, a od kojeg Amerika ne namerava da odustane dobrovoljno.

U svom pljačkaškom pohodu na Istok usledilo je i razbijanje velike Jugoslavije, čiji je osnivač kralj Aleksandar Karađorđević, u kojoj je još samo u Dušanovom carstvu živela većina Srba na Balkanu, kao i agresija kako s kopna, tako i iz vazduha na Saveznu Republiku Jugoslaviju, uz sadejstvo njenih vazala iz NATO-a, samo zato što su se našli po svom geografskom položaju, na njenom zločinačkom pohodu. Tako smo dobili još jednu potvrdu da se radi o beskrupuloznoj pljački prirodnih resursa i drugog bogatstva, samim činom „otcepljenja u pokušaju” skoro jedne petine, u svakom pogledu, najbogatijeg dela teritorije Srbije, njene južne pokrajine Metohije s Kosovom. Da se radi o pljački, da li treba jačeg dokaza od činjenice da veliki broj čelnih ličnosti u izvršenoj agresiji, sa svojim privatnim kompanijama nastavljaju da kradu to bogatstvo (Vesli Klark, Madlen Olbrajt, Vilijam Voker i mnogi drugi).

Samo zahvaljujući državničkom umeću i diplomatskoj veštini Slobodana Miloševića, tadašnjeg predsednika SRJ, sačuvana je teritorijalna celovitost i sloboda njenog naroda, donošenjem Rezolucije 1244 SB UN, koja predstavlja „trajnu alatku” u očuvanju njene nezavisnosti, što govori i činjenica da je od njenog donošenja proteklo već dvadeset i pet godina. Nakon četvrt stoleća može se reći da Rezolucija 1244 SB UN predstavlja građevinu, odbrambeni bedem u očuvanju teritorijalne celovitosti, suvereniteta i slobode srpskog naroda, a da li će tako biti i u dolazećem vremenu, zavisi isključivo od Srbije, vitalnosti i jedinstva njenog naroda i sposobnosti izabranog rukovodstva.

A evo šta kaže i piše Živadin Jovanović, tadašnji savezni ministar inostranih poslova, „Politika” od 20. marta 2024. u tekstu pod naslovom „Rezolucija 1244 je temelj za rešavanje KiM”: „SB UN nije preneo svoja ovlašćenja u pogledu rešavanja pitanja statusa Kosova i Metohije, koja mu daje Povelja UN, niti ih može preneti na drugoga... GS UN je 2010. donela, na inicijativu Srbije i EU, savetodavnu odluku da poveri EU ’da olakša dijalog strana’... EU već 15 godina posreduje u tom dijalogu i čini se da ima razloga za pitanje – da li se EU i njene članice drže statusne neutralnosti i poverenog mandata. Zašto EU izbegava sprovođenje rezolucije SB UN 1244? Može li GS UN zatražiti izveštaj EU o rezultatima sprovođenja mandata datog 2010?” i između ostalog pita ovaj vrsni pravnik i diplomata, autor dragocene knjige „1244: Ključ mira u Evropi”, na skoro 900 stranica, koja predstavlja pravu riznicu istorijskih dokumenata za državu Srbiju. Ovo su ključna ne samo pitanja već i prioritetni zadaci i obaveze najvišem rukovodstvu Republike Srbije u odbrani slobode njenog naroda.

Posledica agresije NATO alijanse na čelu sa Amerikom je pored ostalog i rušenje mnogih nacionalnih simbola otpora kao što su: Maršalat, zdanje Centralnog komiteta SKJ na Ušću, Dom vazduhoplovaca u Zemunu, Avalski toranj, zgrada RTS-a, od kojih se veći broj ubrzo nakon petog oktobra 2000. godine i formiranja prozapadne vlade našao u rukama okupatora i njegovih domaćih pomagača, dok se sudbina Generalštaba kao preostalog simbola otpora nakon četvrt veka našla u žiži domaće i svetske javnosti.

Projekat „Generalštab” nije ni ekonomsko, ni arhitektonsko, pa ni urbanističko, a još manje estetsko pitanje, kako potencijalni investitor Džared Kušner, američki državljanin, reče: „Uzbudljivo je učestvovati u pretvaranju rugla u simbol”, već se radi o drugom spomeniku kosovskim junacima, poput onog na Gazimestanu, ovog puta lociranog u glavnom gradu Srbije, Beogradu, uz osećanja i emocije srpskog naroda da ga izgradi sopstvenim sredstvima koja je poverio i stavio na raspolaganje svojoj državi.

I konačno, Amerikanci su svojim bombama sa osiromašenim uranijumom napravili zločine i ruglo ne samo od Generalštaba, a srpski narod će zahvaljujući svojim osećanjima, emocijama i patriotizmu oprostiti, ali oproštaj je nemoguć bez prethodnog iskrenog pokajanja agresora. Dakle, pokajanje pa oprost, ali nikad zaborav, jer će sa svojom državom to „ruglo” pretvoriti u spomenik trajnog sećanja i simbol nezavisnosti, suvereniteta i slobode svog naroda.

Uostalom, agresor učestvuje u obnovi porušenog samo ako su u pitanju sredstva koja potiču iz reparacija, odnosno nadoknade za pričinjenu ratnu štetu.

Generalni direktor „Trepče” tokom poslednje decenije 20. veka

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista