Srebrenica, istine i laži

Najveća laž proteklog rata je zvanična „istina” o Srebrenici. Istina je sasvim drugačija od onog što se kod nas i u svetu prikazuje.

Početkom rata, u Hrvatskoj 1991, u Bosni 1992, uspostavljena je linija razgraničenja između srpskih i hrvatskih, odnosno muslimanskih snaga, koja se sa manjim promenama održala sve do 1995, godine raspleta i završetka rata na prostoru bivše SFRJ. Te godine hrvatsko-muslimanska koalicija kreće u dobro pripremljenu ofanzivu na svim ratištima sa jasnim ciljem da se Srbi proteraju preko Drine, što nagoni Srbe da tokom te godine vode isključivo odbrambeni rat.

Ova ofanziva hrvatsko-muslimanskih snaga završila je zauzimanjem 23 opštine od Knina do Mrkonjić Grada, koje su do 1995. bile pod srpskom vlašću i naseljene isključivo Srbima, sa progonom i istrebljenjem stanovništva bez mogućnosti povratka, dok su Srbi zauzeli samo Srebrenicu.

Dva meseca pre napada srpskih snaga na Srebrenicu, pripadnici 28. divizije ABiH iz zaštićene zone „Srebrenica” svakodnevno su izvodili diverzantska dejstva na području pod srpskom kontrolom, koja su rezultirala ubistvima ponekog srpskog civila, odnosno miniranjem ili paljenjem ponekog objekta, sve u cilju odvlačenja i slabljenja srpskih snaga oko Sarajeva, gde su muslimanske i hrvatske snage u to vreme planirale veliku ofanzivu.

Kada je srpska vojska ušla u Srebrenicu, muslimanske snage nisu pružile nikakav otpor, već su pre toga poslali civilno stanovništvo (žene, decu i starce) u Potočare, gde je bio smešten holandski bataljon Unprofora, a pripadnici 28. divizije, njih oko 5.800 i isto toliko civila, krenuli su iz mesta Šušnjari u proboj prema Tuzli. Ovu kolonu srpske snage otkrile su tek sutradan 12. jula 1995, i sa njima naredna četiri dana vodili borbu. Unatoč srpskoj nadmoći, ova kolona se probila do Tuzle, s tim da su tokom proboja imali izuzetno velike gubitke. Do teritorija pod muslimanskom kontrolom probilo se 2.018 boraca pripadnika 28. divizije i oko 4.000 civila, dok su svi ostali ili ubijeni tokom borbe, ili zarobljeni pa streljani, ili se predali i kasnije razmenjeni.

Nakon prva dva dana borbe, predao se veliki broj muslimanskih vojnika na teritoriji opština Zvornik i Vlasenica, koji su zatim bili zatvoreni u Kravicama, gde ih je čuvao jako mali broj srpskih vojnika. Kada su dvojica srpskih stražara ušli među zarobljenike, jedan od zarobljenih Muslimana u jednom momentu oteo je srpskom stražaru pušku i ubio ga, na to su ostali stražari reagovali tako što su otvorili vatru iz sveg raspoloživog naoružanja i ubili veliki broj zarobljenika. U blizini se nalazila jedna srpska jedinica koja je pritekla u pomoć i u akciji spasavanja stražara takođe pobili veliki broj zarobljenih Muslimana.

Dakle, zločin u Kravicama uopšte nije planiran, nego se desio kao reakcija na pobunu zarobljenika. Mesto Kravice udaljeno je oko 30 km od Srebrenice, izvan je zaštićene zone i tokom rata je bilo pod srpskom kontrolom.

Nakon ovog događaja desila su se još dva zločina protiv ratnih zarobljenika zarobljenih tokom borbi sa snagama koje su se probijale prema Tuzli, koji su očito posledica nečije naredbe. To je streljanje zarobljenika u Kozluku i na farmi Branjevo, gde su, prema tvrdnjama pripadnika 10. diverzantskog odreda VRS, koji su izvršili streljanje, dovedeni muslimanski zatvorenici sa sedam do devet autobusa, od kojih je zadnji bio poluprazan, i streljani. Streljanje je vršeno od 9 ujutro do 16 sati popodne tako što su iz autobusa izvođene grupe od po deset zarobljenika i streljane. Za streljanje svake grupe trebalo je oko 10 minuta, a streljanje je ukupno trajalo sedam sati, što znači da je na svakom od ova dva mesta moglo biti streljano od 300 do 500 zarobljenika.

Dakle, svi Srebreničani koji su poginuli u borbama ili streljani nakon zarobljavanja, stradali su kao vojnici 28. divizije ABiH od 12. do 16. jula 1995, tokom proboja kolone prema Tuzli van grada Srebrenice i van zaštićene zone „Srebrenica”. Nikakvog zločina nije bilo ni u samoj Srebrenici ni na teritoriji zaštićene zone „Srebrenica”. Zločini su počinjeni u Kravicama i Orahovici, koji su udaljeni 30 km od Srebrenice i van zaštićene zone, u Kozluku udaljenom 60 km od zaštićene zone, u Branjevu koje je 80 km udaljeno od zaštićene zone i u borbama tokom proboja od mesta Šušnjari do Tuzle, sve na teritoriji Republike Srpske.

Kod svakog krivičnog dela, pa i ratnog zločina, radi individualizacije dela mora se jasno utvrditi mesto, vreme i radnja izvršenja dela. Po tom pravnom standardu nesporno je da se u konkretnom slučaju radi o ratnom zločinu protiv ratnih zarobljenika a ne o genocidu.

U vojničkom smislu kolona koja se probijala prema Tuzli potpuno je legitiman vojni cilj, daleko legitimniji nego kolone u Dobrovoljačkoj ili Tuzli, koje su se izvlačile bez oružja, a koje su muslimanske paravojne snage uništile, odnosno u kojim su streljana deca koja su bila na odsluženju redovnog vojnog roka i bez oružja.

Najveća srpska greška je što su u „priči” o Srebrenici naseli na mamac o broju stradalih i sve vreme vode bitku oko toga, umesto da su dokazivali kako, na koji način i gde su stradali. Da su Srbi dokazivali ono što se lako moglo dokazati (mesto i način zarobljavanja i ubijanja) nikad nikom, pa ni najvećim neprijateljima, ne bi ni palo na pamet da tvrde da se u Srebrenici desio genocid.

Nepristranom posmatraču uopšte nije jasno zašto se memorijalni centar nalazi u Potočarima kad u njima nije stradao baš niko. Isto tako nikom nije jasno zašto se kao dan stradanja obeležava 11. jul, kad na taj dan nije bilo nikakvog stradanja. Nije jasno ni zašto su vlasti Republike Srpske dozvolile da se pravi spomen-područje na mestu gde nije bilo nijedne žrtve. Jedini logičan odgovor jeste da je muslimanski lobi nametnuo gradnju spomen-područja u Potočarima kako bi laž o navodnom genocidu u Srebrenici bila prikazana kao istina, a tadašnja vlast Republike Srpske pristala na stvaranje najveće istorijske laži.

Što se tiče samog grada Srebrenice, imao je istu sudbinu kao i Glamoč, Grahovo, Drvar, Sanski Most, Ključ, Mrkonjić Grad i ostale zapadnokrajiške opštine, kao i cela Republika Srpska Krajina, samo sa drugačijim ulogama – u Srebrenicu su ušle srpske snage bez otpora, a u srpska mesta hrvatsko-muslimanske snage. Vojska i civilno stanovništvo su napuštali pomenute gradove pre ulaska neprijateljske vojske. Razlika je u tome što su se Srbi povlačili preko srpske teritorije, a Muslimani iz Srebrenice su se probijali kroz srpsku teritoriju.

Kad se govori o srpskim žrtvama iz Srebrenice (3.500 ubijenih), svi kažu da su stradali u selima oko Srebrenice, a kad se spominju muslimanske žrtve, svi tvrde da su stradali u Srebrenici, iako nijedna nije ubijena u Srebrenici. Zar to nije veliko licemjerje?

Sve što sam ovde izneo rezultat je dugogodišnje i objektivne istrage u sudskim postupcima protiv izvršioca streljanja u Branjevu, koje sam branio pred Sudom BiH. Za svaku iznesenu tvrdnju raspolažem i validnim dokazima.

Advokat iz Banjaluke

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista