Istorija u centru grada

Glavni grad Grčke – Atina, nalazi se na krajnjem jugu poluostrva Atike. Od Beograda je udaljena 1.240 kilometara. Ova metropola, koja ima gotovo četiri miliona stanovnika ima dugu istoriju i preživela je padove i uspone kao malo koji grad na svetu. U njemu su postavljene osnove parlamentarne demokratije i slobodnih izbora. Grad je dobio ime po boginji zaštitnici Atini.

Atina je moderan grad u kome osim nekoliko velikih starih zdanja, kao što su to zgrade Parlamenta, Univerzitet, Nacionalna biblioteka i još poneko drevno zdanje zgrade su poprilično obične, bez uticaja baroka, rokoko ili art-dekoa kao u drugim evropskim metropolama. Ipak, ono što Atinu čini posebnom jesu, često i u srcu grada, ostaci iz istorije, kojima se može pohvaliti retko koja prestonica Evrope.

Atina je prenaseljen grad Grčke koji ušao u novu eru u vreme Olimpijskih igara 2004. godine. Tada su obnovljeni hoteli, a muzeji renovirani, a Olimpijski stadion sa novom elegantnom kupolom od stakla i čelika je postao savremeni zaštitni znak grada. Zajednička crta i Atine pre Olimpijade i sada jeste da je to grad sa posebnim šarmom koji pleni. Njen imidž čine ulične prodavnice, vinske taverne, radnje suvenira i antički spomenici koji se uklapaju sa zgradama bilo da su nove ili stare. Šetnja je najbolji način da se doživi atmosfera Atine jer je ovde saobraćaj gust, pa se veoma često peške brže stiže do odredišta. A prva stanica, na kojoj se turisti zadivljeni zadržavaju jeste – Akropolj, koji se nalazi na brdu nadomak centra grada. Ovo je mesto gde su Atina i klasična grčka civilizacija počele svoju misiju kroz civilizaciju, ali i sedište kolekcije prelepih hramova, od kojih je većina njih posvećena boginji mudrosti, Atini. Ostaci sačuvani do danas potiču još iz četvrtog veka.

Sa Akropolja se pruža pogled na skoro čitav gusto naseljeni grad. U podnožju brda, u smeru ka centru, ugnezdio se stari deo grada koji Grci zovu – Plaka. U njemu su smeštene čuvene grčke taverne i radnjice sa suvenirima. U njemu je živahno i danju i noću (pogotovo noći), jer se čuju zvuci buzukija i igra čuveni sirtaki. Sirtaki je stvorio Mikis Teodorakis 1964. godine radeći muziku za film Grk Zorba (sniman po romanu Nikosa Kazantzakisa). To je učinjeno (tako se priča) da bi se glavnom glumcu Entoni Kvinu, koji nije bio nadaren za grčke plesove, pojednostavilo snimanje. Sirtaki, kao i sam film u kome je maestralno odglumio Grka Zorbu, stekli su međunarodnu slavu.

Otići do Atine a na stići do Pireja, jedne od najpoznatijih i najvećih luka na Mediteranu, zaista je greh. Pogled na pristanište prija romantičnim očima: ukotvljen i brodovi i barke. Tu su privezani za molo i ribarski brodići, omanje i velike jahte baš kao i prekookeanski brodovi. Riblji restorani su za uživanje u zalasku sunca, uz podsećanje na nekada veoma popularnu i kod nas pesmu – „Deci Pireja”.